درخت هویت ایرانیان با ریشههایی عمیق در خاک زندهای که توسط چشمههای سخن آبیاری میشود، شکل گرفته است. اگر بخواهیم بررسی کنیم که «قدرت معنوی» ایران چگونه در طول تاریخ تداوم یافته است، باید به شعر و ادب پارسی بپردازیم؛ این هنر در حقیقت پیونددهندهای است که انسجام ملی ما را حفظ کرده و تکههای پراکنده تاریخ را به یکدیگر متصل میکند.
نفوذ ادبیات فارسی فراتر از مرزهای سیاسی است. ما در شناساندن تأثیر این ادبیات بر ملتهای همسایه به ویژه ترکزبانها کوتاهی کردهایم. ادبیات فارسی به عنوان یک زبان مشترک فرهنگی، از جغرافیا فراتر رفته و تأثیری عمیق بر این حوزه تمدنی گذاشته است.
ادبیات مقاومت تنها به شعر و رمان محدود نمیشود. این مفهوم نشاندهنده تاریخ دیرینهای از تابآوری روح ایرانی در برابر فشارها و چالشها است. این مقاومت در دیوان شعر حافظ، آموزههای اخلاقی سعدی و اسطورههای شاهنامه نهفته است و تمامی این عناصر بخشهای مهمی از «فرهنگ مقاومت» ما محسوب میشوند.
زنده نگه داشتن یک زبان، مستلزم آزادی آن است. حافظ به همین دلیل جاودانه مانده که نقدی شجاعانه به زمانهاش داشت و در مرزهای ادبیات و استعارهها فراتر رفته است. در واقع، زبان و اندیشه در شرایط تنگنظرانه رشد نمیکند. نظری که به محدودیت مینگرد، فراموش میکند که شخصیتهای بزرگ ادبی خود دانشگاههای زبانی ملت هستند.
باید محیطی ایجاد کنیم که در آن ادبیات و شعر با آزادی کامل شکوفا شوند. ادبیات نه یک موزه، بلکه اکوسیستمی زنده است که ادامهدهنده هویت ایرانی است.
بنابراین، طبق قانون بقای انرژی در فرهنگ، آثار انسانی تا زمانی که در شبکه انسانی جریان داشته باشند، زنده خواهند ماند. مرگ تنها یک وقفه بیولوژیک است، در حالی که آثار فرصتی برای ادامه آگاهی و زندگی مجدد خالقان کلمات در هر بار خوانش و تفسیر ارائه میدهند.
