به گزارش خبرآنلاین، روزنامه جوان اعلام کرد که شوخی‌های جنسی موجود در فیلم جدید سهیل موفق، به عنوان دلیل دریافت رده‌بندی سنی آن مطرح شده است. این فیلم داستان دو برادر بدهکار را روایت می‌کند که با مشکلات مالی دست و پنجه نرم می‌کنند و در خلال این ماجراجویی‌ها با موقعیت‌های طنز و غیرمنتظره‌ای مواجه می‌شوند. هرچند اجزای کمدی فیلم به پرفروش شدن آن کمک کرده، اما بخش عمده‌ای از دلیل این رده‌بندی به زن‌پوشی رضا عطاران و حضور او در صحنه‌های زنانه برمی‌گردد.
علاوه بر «خانم والده»، فیلم دیگری به نام «زنده‌شور» به دلیل وجود صحنه‌های خشونت‌آمیز و آزاردهنده نیز همین رده‌بندی را دریافت کرده و برای تماشا در اختیار افراد زیر ۱۵ سال قرار نگرفته است.
سیستمی که برای نظارت بر رده‌بندی سنی فیلم‌ها طراحی شده است، در عمل با چالش‌هایی مواجه است. برای مثال، اگر والدین با فرزندان زیر ۱۵ سال برای تماشای این فیلم‌ها به سینما بروند، هیچ مانعی برای خرید بلیت وجود ندارد. این موضوع نشان می‌دهد که ضمانت اجرایی برای این رده‌بندی‌ها وجود ندارد.
این نوع رده‌بندی برای نخستین بار در سال ۷۷ و به‌منظور فیلم «مصائب شیرین» ارائه شد اما جدی گرفته نشد. بعداً در سال ۹۸، یک هیأت ۳۰ نفره برای نظارت بر رده‌بندی سنی فیلم‌ها ایجاد شد و ۴ دسته‌بندی مشخص انجام گرفت: گروه‌های سنی ۹، ۱۲، ۱۵ و ۱۸ سال و مادامیکه عملاً هیچ قانون نافذی برای اجرایی کردن این رده‌بندی‌ها وجود نداشت، روند تایید و نظارت نیز به کلی متوقف شد.
بنابراین به دلیل شکایتی از سوی دادستان کل کشور، دستورالعمل‌های مرتبط با رده‌بندی سنی فیلم‌ها لغو شد، زیرا مراجع قضایی معتقد بودند، این رده‌بندی‌ها به نوعی مجوزی برای ساخت فیلم‌هایی با محتوای نامناسب به شمار می‌رود. این موضوع بار دیگر بحث‌هایی درباره سازوکار رده‌بندی و تأثیر آن بر تولید و توزیع فیلم‌ها را در پی داشت.
سینماگران در این میان نظرات متفاوتی دارند. برخی از آنها بر این باورند که اطلاع‌رسانی قبل از نمایش فیلم‌ها به والدین این امکان را می‌دهد که با آگاهی بیشتر فیلم مناسب فرزندان خود را انتخاب کنند. در مقابل، برخی دیگر معتقدند که چنین محدودیت‌هایی ممکن است فروش فیلم‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. در نهایت، انتخاب مناسب فیلم برای تماشای خانواده‌ها به خود آنها واگذار شده است.### رده‌بندی سنی فیلم‌ها در سطح جهانی
سیستم رده‌بندی سنی فیلم‌ها که به طور کلی بیشتر با ایالات متحده شناخته می‌شود، نخستین بار در سال 1912 توسط «هیأت بریتانیایی رده‌بندی فیلم‌ها» (BBFC) تأسیس و از سال 1913 فعالیت‌های خود را آغاز کرد. سیستم مشهورتر در این زمینه، در سال 1968 در آمریکا با نام «سیستم مدرن رده‌بندی سنی MPA» راه‌اندازی شد که جایگزین نظام «کد هیز» شد. پیش از این تغییر، آمریکا بیشتر بر روی سانسور محتوایی تمرکز داشت تا رده‌بندی سنی به شکل کنونی.
کد هیز، برای مثال، تأکید می‌کرد که چه مواردی به‌طور کلی نباید در فیلم‌ها نمایش داده شود. در حال حاضر، علاوه بر بریتانیا و آمریکا، کشورهایی همچون هلند، فرانسه، اسپانیا و آلمان نیز دارای سیستم‌های رده‌بندی مخصوص به خود هستند. در ایتالیا، سیستم فعلی بیشتر بر هشدار و محدودیت سنی تمرکز دارد.
سیستم آمریکایی به شرح زیر تقسیم‌بندی می‌شود:
– **G (General Audiences):** مناسب برای همه
– **PG (Parental Guidance):** نیاز به نظارت والدین
– **PG-13 (Parents Strongly Cautioned):** هشدار به والدین برای فرزندان زیر ۱۳ سال
– **R (Restricted):** ورود افراد زیر ۱۷ سال تنها با همراهی والد یا سرپرست بزرگسال
– **NC-17 (No One 17 and Under Admitted):** ورود افراد ۱۷ ساله و کمتر ممنوع
باید گفت که سیستم رده‌بندی‌ای که در آمریکا وجود دارد، به‌عنوان یک سیستم خودتنظیمی داوطلبانه توسط صنعت سینما ایجاد شده است و خود MPA اعلام می‌کند که سینماها و صاحبان سالن‌ها در اجرای آن شریک هستند. این رده‌بندی به‌عنوان قانونی از سوی دولت فدرال شناخته نمی‌شود، اما سینماها معمولاً تلاش می‌کنند بلیت‌های خود را به افرادی که زیر سن مجاز هستند نفروشند. با این حال، این سیستم همواره مورد انتقاد بوده و در مستند «این فیلم هنوز درجه‌بندی نشده» (This Film Is Not Yet Rated) به این موضوع پرداخته شده است.
