به گزارش خبرگزاری تسنیم، برگزاری برنامه «ماه عسل» به یکی از یادآوریهای مهم در ویژهبرنامههای افطار تبدیل شده است. این برنامه با اجرای احسان علیخانی، به عنوان یک برند مناسبتی شناخته میشود که با روایتپردازی قوی و ایجاد احساسات جمعی، افطار را به تجربهای ویژه تبدیل کرده بود. هر قسمت به یک داستان متمایز اختصاص داشت که میتوانست اشک را به چشمان مخاطب بیاورد و مشکلات واقعی یک خانواده را حل کند. با پایان این برنامه، تلویزیون ایران تنها یک برنامه را از دست نداد بلکه یک الگوی اجتماعی تأثیرگذار را نیز کنار گذاشت.
پس از این، سایر برنامهها با الگویی مشابه به تولید رسیدند؛ دعوت از مهمانان خاص، روایتهای متنوع و استفاده از موسیقی احساسی در این برنامهها دیده میشود. اما بررسیها نشان میدهد که بسیاری از مخاطبان تفاوتهای عمیق روایتها را فراموش نکردهاند و متوجه فقدان غافلگیریها و اوجهای داستانی در این برنامهها شدند.
برنامه «محفل» امسال نیز با تغییراتی، یک روز پیش از آغاز رسمی ماه رمضان به روی آنتن رفت. این برنامه که تلاشی برای تغییر رویکرد گفتوگو به فضایی آیینی-رقابتی دارد، هنوز به هویت مشخصی نرسیده است و به عقیده منتقدان در میان قالبهای مختلف معلق مانده است.
در جدول پخش امسال، کمبود چهرههای معروف به چشم میخورد. شبکه دو مسابقهای با اجرای نیما کرمی را بههمراه تکرار آن روی آنتن میبرد که نشاندهنده تمرکز این شبکه بر روی قالبهای رقابتی است. اما مسابقه در زمان افطار ممکن است مخاطبان را به آرامش نیازمند کند.
شبکه چهار نیز ویژهبرنامه گرانش را با محوریت گفتوگوهای معرفتی به مخاطبان ارائه میدهد؛ برنامهای که مقیاس مخاطب محدودی دارد. از سوی دیگر، شبکه سلامت به تداوم برنامههای خود پرداخته و سعی در ایجاد پیوندی میان سلامت جسم و معنویت رمضان دارد.
برنامه «هزار داستان» شبکه نسیم پس از برنامه شبانه خود، پخش میشود و از طرفی محمدرضا شهیدیفر بهعنوان مجری اصلی در این برنامه، تغییر نقشی قابل توجه را به نمایش گذاشته است. این برنامه با تأکید بر گفتوگوهای عمیق و کاهش درامسازیهای اغراقآمیز در حال جذب مخاطب است.
همچنین، شبکه ورزش نیز برنامه ویژهای به نام کاپیتان تهیه کرده که ترکیبی از ورزش و فضای معنوی رمضان را به تصویر میکشد. این برنامه بهویژه در آستانه رقابتهای جامجهانی، با هدف جذب مخاطبان ورزشی طراحی شده است.**رمضان به عنوان یک آیین رسانهای و تعیینگر استراتژیک برای تلویزیون**
ماه رمضان تنها یک بازه زمانی برای تلویزیون نیست، بلکه به نوعی یک آیین رسانهای به شمار میرود. در این زمان، مخاطبان از افطار تا سحر معمولاً تلویزیون را روشن نگه میدارند و این دوره به شکلی عمیق با خاطرات جمعی چند نسل گره خورده است. گفتوگوهای سحرگاهی و دورهمیهای بعد از افطار، از جمله تجربههای مشترکی هستند که در ذهنها جاودانه شدهاند. بنابراین، هر تصمیمی در برنامهریزیهای کنداکتور رمضان باید با دقت و استراتژی اتخاذ شود.
انتقاداتی که به برنامههای امسال وارد شده، شامل پراکندگی فرمها و کمبود یک برنامه اصلی است. به عنوان مثال، شبکه یک میتوانست برنامهای مانند «جبهه» را به ساعتی دیگر منتقل کند و در زمان افطار، به یک تاکشو با برند قویتر بپردازد. در عوض، احیای برنامههایی همچون «دعوت» با رویکردی جدید نیز میتوانست هویت این شبکه را تقویت کند. در حال حاضر اما، برنامه «نسیم» به رهبری شهیدیفر در این زمینه موفق عمل کرده و کمی نشاط به فهرست افطاریها افزوده است.
امروز تلویزیون در دورهای حساس قرار دارد که نیاز به بازتعریف هویت خود در ماه رمضان دارد. این رسانه باید بین تکرار قالبهای قدیمی و جستجوی راههای نو و چهرههای تأثیرگذار انتخاب کند. بازگشت شهیدیفر نشانهای از این تغییر به شمار میرود؛ حرکتی از احساسات سطحی به گفتارهای عمیق و از سناریوهای از پیش تعیین شده به داستانهای انسانی واقعی.
اگرچه ممکن است برنامه «ماه عسل» دیگر بازنگردد، اما تلویزیون با یادگیری از تجربههای گذشته و بهرهگیری بهینه از منابع انسانی، هنوز این ظرفیت را دارد که در رمضان برندهای جدید ایجاد کند. نشانهها حاکی از آناند که با حضور شهیدیفر، تلویزیون بار دیگر به فهرست افطاریها جان تازهای بخشیده است.
