مرکز حمایت از تولید نرمافزارهای آموزشی، بازی و سرگرمی در گذشته به عنوان نقطه کانونی سیاستها عمل میکرد. این مرکز با اعتبار و طرحهای جسورانه خود، موجب شد تا دفاتر و موسسات متعددی، به ویژه در شهرهای مذهبی کشور شکل بگیرند و محصولات آنها در نمایشگاههای سالانه معرفی شوند. با این حال، پس از خروج عیسی زارعپور، بنیانگذار مرکز رسانههای دیجیتال، این مرکز نتوانست به روزرسانیهای لازم را در فضای دیجیتال انجام دهد. زارعپور پس از دوره خود به مسئولیتهایی در قوه قضاییه و سپس به عنوان وزیر ارتباطات در دولت سیزدهم منصوب شد.
سال گذشته، نام مرکز به «مرکز توسعه فرهنگ و هنر در فضای مجازی» تغییر یافت. اما در این دوره، موفقیتهای پیشین تکرار نشد و ارتباط مؤثری با سایر نهادهای وزارت ارشاد برقرار نگردید. این وضعیت به بیعملی مرکز منجر شد و شورای عالی انقلاب فرهنگی را به انتخاب صداوسیما به عنوان ناظر بر رسانهها در فضای مجازی سوق داد. در واقع، صداوسیما به عنوان رقیب رسانهای و ناظر مطابق با شرایط جدید انتخاب شد.
بررسی وبسایت مرکز توسعه فرهنگ و هنر در فضای مجازی نشاندهنده این است که اطلاعات آن مدتها بهروز نشده و بیشتر شامل اعلانات سایر موسسات است. در شهریور ۱۴۰۲، معاون حقوقی وزارت ارشاد از تأسیس سازمان تنظیمگری و توسعه فرهنگ در فضای مجازی خبر داد، اما این سازمان هیچگاه به مرحله اجرایی نرسید و ناتمام ماندن عمر دولت سیزدهم، به این ایده خاتمه داد.
در دولت چهاردهم، برنامهریزی برای ادغام وظایف مرکز با معاونت مطبوعاتی و اطلاعرسانی در دستور کار قرار گرفت و عنوان این معاونت به رسانهای و تبلیغاتی تغییر یافت. اما در این معاونت، ساختارهایی برای تنظیمگری در فضای مجازی مشاهده نمیشود و نظارت بر مطبوعات و پایگاههای خبری به روش سنتی ادامه دارد. همچنین، شورای عالی انقلاب فرهنگی نظارت بر تبلیغات را به صداوسیما سپرد و عملاً نقش وزارت ارشاد را نادیده گرفت.
یکی از دلایل کاهش نقش وزارت ارشاد نیز، تأخیر در فعالیتها و فقدان اعتماد به نفس در ورود به فضای مجازی است. تهیه و بررسی طرحهای نظارتی از سوی صداوسیما و نمایندگان مجلس نشاندهنده تلاش برای ایجاد مشروعیت قانونی برای نقش صداوسیما در نظارت است. مدیران ارشد وزارت ارشاد باید ایده مرکز تنظیمگری را پیگیری کنند و وظایفی که شورای عالی انقلاب فرهنگی مشخص کرده است را مدیریت نمایند.
