به گزارش خبرنگار ما، علی نصیریاقدم اعلام کرد که اصلاح برخی مقررات مرتبط با بازنشستگی یک نیاز اجتنابناپذیر محسوب میشود و این موضوع به ساختار نظام بیمهای و بازنشستگی کشور مرتبط است.
وی توضیح داد که در سیستم کنونی، افراد به مدت حدود ۲۰ سال حق بیمه پرداخت میکنند، اما پس از بازنشستگی، مستمری بیشتری از مدت بیمهپردازی دریافت میکنند. این امر، به ویژه با احتساب بازماندگان، موجب شده که دوران پرداخت حق بیمه بسیار طولانیتر از زمان دریافت مستمری باشد که اهمیت توازن بین منابع و مصارف را بیشتر میکند.
دبیر هیأت امنای سازمان تأمین اجتماعی و صندوقهای تابعه یکی از چالشهای اصلی را محاسبه مستمری بر اساس میانگین حقوق دو سال آخر خدمت دانست و افزود که این شیوه به کماظهاری دستمزد در طول دوران اشتغال منجر میشود. این وضعیت موجب میشود که برخی افراد و بنگاهها در طول دوران طولانی اشتغال، حق بیمه را بر اساس مقادیر پایینتری پرداخت کنند و سپس مستمری را بر اساس اعداد بالاتر در سالهای آخر محاسبه کنند.
نصیریاقدم ادامه داد که این وضعیت باعث ایجاد شکاف میان منابع دریافتی از حق بیمه و تعهدات پرداختی در دوران بازنشستگی میشود و به ناترازی صندوقها دامن میزند. او بر ضرورت اصلاح سازوکارهای انگیزشی در نظام بیمهای تأكید کرد و بیان کرد که باید به سمتی برویم که بیمهشدگان در زمینه حقوق واقعی خود آگاه باشند و بدانند مستمری آینده آنها به همین موضوع وابسته است.
وی همچنین به تغییرات در سن بازنشستگی تأکید کرد و افزود که افزایش امید به زندگی و تحولات ساختار جمعیتی باید مد نظر قرار گیرد. هدف از این اصلاحات علاوه بر افزایش سن بازنشستگی، ایجاد مشوقهایی برای افرادی است که مدت طولانیتری در بازار کار باقی میمانند.
نصیریاقدم به تجربههای بینالمللی اشاره کرد و گفت که اصلاحات پارامتریک در صندوقهای بازنشستگی تقریباً در همه نظامها تجربه شده و هدف اصلی آن حفظ پایداری صندوقها و حقوق نسلهای آینده بیمهشدگان است. او خاطرنشان کرد که هر گونه اصلاح باید حقوق مکتسبه افراد را محترم بشمارد و منافع بلندمدت جامعه بیمهشدگان را در نظر بگیرد تا بتوان به پایداری نظام بازنشستگی کشور دست یافت.
