روزنامه شهرداری: بستن تنگه هرمز کافی نیست؛ نیاز به اقداماتی برای ناامن کردن منطقه خزر و مسدود کردن مسیر نفت اسرائیل در قفقاز و جمهوری آذربایجان است.

به گزارش خبرآنلاین، روزنامه همشهری در جدیدترین تحلیل خود به موضوع تنش‌های انرژی در جنوب غرب آسیا پرداخته و تأکید می‌کند که در این جنگ، موفقیت تنها از طریق بستن راه‌ها حاصل نمی‌شود، بلکه نیاز به افزایش هزینه‌ها برای طرف مقابل نیز وجود دارد.

تحلیلگران معتقدند که تنش‌ها در این منطقه با بستن یک گذرگاه حل نخواهد شد. مفهوم بازدارندگی هنگامی به واقعیت نزدیک می‌شود که به نقاط حساس و استراتژیک دشمن حمله کند و نه تنها نمایش قدرت از خود بروز دهد. در شرایطی که تعهدات در زمینه‌های انرژی و دریایی به نقصان رسیده، واکنش‌های یک‌طرفه تنها به کاهش قابلیت بازدارندگی منجر می‌شود.

بستن تنگه هرمز اگرچه اقدامی مهم است، اما به تنهایی کفایت نمی‌کند. بازار نفت تحت تأثیر فعالیت «انتظارات» و نه تنها «عرضه واقعی» قرار دارد. اختلال‌های کوتاه‌مدت نیز می‌تواند با تدابیر ذخیره‌سازی و مدیریت روانی کنترل شود. بنابراین، نقاط ضعف اصلی در جای دیگری قرار دارد؛ از جمله منطقه خزر و قفقاز.

گزارش‌های جدید نشان می‌دهد که اسرائیل به شدت به نفت این مسیر وابسته است؛ به طوری که در سال 2025، واردات نفت این کشور از آذربایجان به 94 هزار بشکه در روز خواهد رسید. این وابستگی منجر به افزایش نگرانی‌های امنیتی در زمینه تأمین انرژی می‌شود.

از طرفی، خزر به دلیل دور بودن از نظارت و حضور آمریکا، امکان نظارت عملیاتی دقیق‌تری را فراهم می‌کند. اقدامات محدود اما هدفمند می‌تواند تأثیر بیشتری نسبت به انسداد خلیج‌فارس داشته باشد.

آذربایجان به عنوان کلید در این معادله، به‌طور مداوم مورد توجه است. نقش این‌کشور به دلیل همکاری‌های نظامی با اسرائیل و نکات امنیتی ضدایرانی، اهمیت دوچندان می‌یابد. در این شرایط، ایران نیز قادر به تعریف فشارهای متقابل در نقاط حساس خواهد بود.

به‌علاوه، تحولات در خزر می‌تواند به ایران مزیت چانه‌زنی بدهد، چراکه رژیم حقوقی این دریاچه هنوز نهایی نشده است. ایران می‌تواند نشان دهد که ثبات این منطقه بدون توجه به منافع خود ممکن نیست و از این طریق در مذاکرات مربوط به انرژی و امنیت بهره‌برداری کند.

ترکیه نیز در این معادله نباید نادیده گرفته شود. زنجیره تأمین انرژی اسرائیل به طور مستقیم به قفقاز و گلوگاه ترکیه وابسته است. در نتیجه، اگر تنش‌ها محدود و تحت کنترل باشند، ترکیه ممکن است فقط به اعتراض سیاسی اکتفا کند و از مداخلات عملی پرهیز کند. لذا، برای بازدارندگی مؤثر، نیاز به ترساندن ائتلاف‌های پشتیبان نیز وجود دارد.