**تحقیق جدید: شناسایی عوامل خطر مرگومیر در میانسالی**
براساس گزارشی از خبرگزاری مهر به نقل از مدیکال نیوز تودی، یک مطالعه اخیر نشان داده است که شاخص توده بدنی (BMI) در محدوده «اضافه وزن» با کاهش ۴۶ درصدی خطر مرگومیر از همه علل در مردان مرتبط است. همچنین، چاقی در درجات یک و دو نیز به کاهش ۵۱ درصدی این خطر منجر میشود.
این تحقیق به وضوح نشان میدهد که داشتن BMI در محدوده «کموزنی» یا وجود وزن طبیعی همراه با دور کمر بالا، میتواند خطر مرگومیر را در هر دو جنسیت افزایش دهد. به طور خاص، در مردان، دور کمر بالا با افزایش ۲۴ درصدی خطر مرگومیر نسبت به افرادی با دور کمر سالم همراه است. تأثیر مشابهی نیز در زنان مشاهده شده است.
دور کمر بالا معمولاً به وجود چربیهای مضر اطراف اندامهای حیاتی مثل کلیهها، کبد و قلب اشاره دارد. این مطالعه شامل تجزیه و تحلیل دادههای ۶۹۰۵ فرد ۶۵ ساله و بالاتر از سالهای ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۴ بوده است.
BMI به عنوان یک معیار برای تخمین چربی بدن، از ترکیب قد و وزن محاسبه میشود و ارتباط نزدیکی با وضعیتهای بدنی مختلف دارد. با این حال، محققان تأکید میکنند که BMI به تنهایی نمیتواند به عنوان نشانهای قطعی برای ارزیابی سلامت در نظر گرفته شود. برای نمونه، فردی که قد کوتاه و مقدار عضلات بیشتری دارد ممکن است BMI بالایی داشته باشد ولی از نظر سلامتی در وضعیت خوبی باشد.
همچنین، کاهش توده عضلانی و تراکم استخوان به دلیل افزایش سن میتواند به کاهش BMI منجر شود. بر اساس نظر محققان، افراد چاقی که دور کمر طبیعی دارند، معمولاً وزنشان بیشتر در ناحیه باسن و رانها قرار دارد و فشار کمتری به اندامهای داخلی خود وارد میکنند.
مطالعه نشان داده است که وجود مقداری وزن اضافی در افراد مسن میتواند به عنوان یک محافظتکنندۀ بالقوه عمل کند، به ویژه در برابر بیماریهای ناتوانکننده که معمولاً با کاهش وزن شدید همراه هستند.
علاوه بر این، افزایش اندازه دور کمر در زنان یائسه و پیش از یائسگی نگرانکننده توصیف شده و میتواند خطرات قلبی-متابولیک و شرایط سلامتی مرتبط را افزایش دهد. برای مردان، دور کمر بالای ۱۰۱ سانتیمتر و برای زنان بالای ۸۹ سانتیمتر تعریف میشود.
