به گزارش خبرگزاریها، تحقیقات اخیر نشان میدهد افرادی که در سن ۱۰ سالگی دارای علائم اختلال بیش فعالی هستند احتمالاً در سن ۴۶ سالگی به مشکلات مزمن و ناتوانی مواجه خواهند شد.
این مطالعه تأکید دارد که این مشکلات میتواند شامل انواع بیماریها مانند آسم، میگرن، عارضههای کمر، سرطان، صرع، نارسایی شنوایی، اختلالات گوارشی، بیماری کلیوی و دیابت باشد. جاشوا استات، محقق اصلی و استاد روانشناسی در دانشگاه کالج لندن، اعلام کرد که شواهد نشاندهندهی اینکه افراد دارای این اختلال با مشکلات سلامتی بیشتری در طول عمر خود مواجه هستند، بسیار نگرانکننده است.
استات همچنین افزود که نوجوانان مبتلا به این اختلال میتوانند در صورت دریافت حمایتهای مناسب رشد کنند، اما این حمایتها به دلیل کمبود خدمات مناسب و عدم تشخیص به موقع در سنین بالا، چندان در دسترس نیست.
در این تحقیق، محققان بیش از ۱۱۰۰۰ داده از یک مطالعه بلندمدت سلامت در بریتانیا که از سال ۱۹۷۰ آغاز شده است، مورد بررسی قرار دادند. آنها به ارزیابی اختلال بیش فعالی کودکان بر اساس پرسشنامههای رفتاری پر شده توسط والدین و معلمان پرداخته و سپس سلامت این افراد را در طول زمان پیگیری کردند.
یافتهها نشان میدهد افرادی که در دوران کودکی نمرات بالایی در اختلال بیش فعالی دریافت کردهاند، در بزرگسالی ۱۴ درصد احتمال بیشتری دارد که به مشکلات جسمی متعدد دچار شوند. در مجموع، ۴۲ درصد از این افراد در میانسالی با دو یا چند مشکل سلامت مواجه بودند، در حالی که این نرخ در افرادی که نمرات کمتری داشتند ۳۷ درصد بود.
همچنین اختلال بیش فعالی دوران کودکی با افزایش خطر ناتوانی در بزرگسالی، به ویژه در زنان، مرتبط است. محققان به این نکته اشاره کردند که مشکلات سلامت روان، چاقی و سیگار کشیدن بیشتر در میان این افراد میتواند به بهبود وضعیت سلامت کمک کند.
امبر جان، محقق ارشد و مدرس روانشناسی در دانشگاه لیورپول، تأکید کرد که افراد مبتلا به اختلال بیش فعالی دارای توانمندیها و تجربیات متفاوتی هستند و عمدتاً میتوانند زندگی سالم و طولانی داشته باشند. او افزود که شناسایی و ارائه حمایت مناسب به این افراد میتواند به بهبود سلامت آنها کمک کند.
