به گزارش خبردونی، در تاریخ حدود ۲۰ اوت ۱۶۱۹ (مصادف با ۲۹ مرداد ۹۹۸)، گروهی از افراد آنگولایی که توسط پرتغالی‌ها به اسارت درآمده بودند، به مستعمره بریتانیا در ویرجینیا منتقل شدند و سپس به مهاجران انگلیسی فروخته شدند. اگرچه تاریخ دقیق ورود این افراد مشخص نیست، اما این واقعه به عنوان نماد آغاز ورود آفریقایی‌های به بردگی‌گرفته‌شده به دنیای جدید شناخته می‌شود، که مقدمه‌ای برای حدود دو و نیم قرن نظام برده‌داری در آمریکای شمالی به شمار می‌رود.
مستعمره ویرجینیا، که در سال ۱۶۰۷ در جیمزتاون تأسیس شد، تا سال ۱۶۱۹ حدود ۷۰۰ نفر جمعیت داشت. اولین گروه آفریقایی‌های به بردگی درآمده در پوینت کامفورت، بخشی که امروزه فورت مونرو نامیده می‌شود، پیاده شدند. اطلاعات دقیقی درباره نام این افراد و شمار آن‌ها که در این مکان باقی ماندند، در دست نیست، اما جزئیات سفر آنان در دسترس است.
این افراد از سوی نیروهای استعماری پرتغال به اسارت درآمده بودند و سپس مسافتی طولانی را تا بندر لواندا، پایتخت کنونی آنگولا، طی کرده بودند. آن‌ها بر روی کشتی سان خوان بائوتیستا سوار شدند که به سمت وراکروز در مستعمره اسپانیایی «اسپانیای نو» حرکت می‌کرد. در طول سفر دریایی، حدود ۱۵۰ نفر از ۳۵۰ اسیر جان خود را از دست دادند.
در هنگام نزدیک شدن به مقصد، دو کشتی مسلح خصوصی به نام‌های وایت لاین و تریزر به این کشتی حمله کردند و از آن، حدود ۶۰ نفر را به اسارت بردند. کشتی وایت لاین در ۲۰ اوت ۱۶۱۹ در پوینت کامفورت لنگر انداخت و تعدادی از این اسیران را در ازای دریافت مواد غذایی به فروش رساند.
بر اساس قوانین آن زمان، این افراد به‌عنوان خدمتکاران قراردادی شناخته می‌شدند، که به معنای کار بدون دستمزد برای مدت محدود بود. اگرچه برخی از آن‌ها در پایان قراردادشان فرصت آزادی را داشتند، اما ارقامی نشان‌دهنده این نکته است که آفریقایی‌هایی که در سال ۱۶۱۹ به پوینت کامفورت رسیدند، به‌اجبار به کار گرفته شدند و مطابق تعریف «افراد به بردگی گرفته‌شده» در حقوق بشر القا می‌شدند.
ورود آن‌ها به پوینت کامفورت نقطه عطفی در تاریخ تجارت برده در اقیانوس اطلس به شمار می‌رود؛ تجارتی که از اوایل قرن شانزدهم آغاز و تا اواسط قرن نوزدهم ادامه یافت. در این تجارت، حدود ۱۲ میلیون آفریقایی از سرزمین‌های خود آواره شدند، که شامل ۵ میلیون نفر به برزیل و بیش از ۳ میلیون نفر به کارائیب بود. هرچند تعداد آفریقایی‌هایی که به آمریکای شمالی آورده شدند، تقریباً ۴۰۰ هزار نفر بود، اما نقش آنان و نسل‌های بعدی‌شان در اقتصاد مستعمرات بریتانیا و بعداً ایالات متحده بسیار حیاتی بود.
دو نفر از این آفریقایی‌ها به نام‌های آنتونیو و ایزابلا به خدمت فرمانده پوینت کامفورت، کاپیتان ویلیام تاکر درآمدند و پسرشان، ویلیام، به عنوان نخستین کودک آفریقایی متولد شده در امریکا شناخته می‌شود که به موجب قوانین آن زمان آزاد به دنیا آمد. با این حال، در دهه‌های بعد، نظام برده‌داری به تدریج در قوانین تثبیت و نهادینه شد. در سال ۱۶۴۰، دادگاهی در ویرجینیا فردی به نام جان پانچ که ارتکاب به شورش کرده بود را به بردگی مادام‌العمر محکوم کرد.برده‌داری در ایالات متحده به‌عنوان یکی از مباحث جنجالی تاریخ، به‌تدریج به وجود آمد و با کاهش ورود خدمتکاران سفیدپوست از انگلستان، نظام طبقاتی بر اساس نژاد شکل گرفت. این وضعیت موجب شد که خدمتکاران آفریقایی‌تبار به‌ویژه در شرایط سخت‌تری قرار گیرند. در سال ۱۶۶۲، دادگاهی در ویرجینیا حکمی صادر کرد مبنی بر اینکه فرزندان متولد شده از مادران برده، متعلق به مالک مادر خواهند بود.
با تبدیل محصولات کشاورزی مانند تنباکو و پنبه به بخش اساسی اقتصاد مستعمرات، برده‌داری به نیروی محرکه اقتصادی تبدیل شد. اگرچه تجارت برده در سال ۱۸۰۷ ممنوع اعلام گردید، اما نظام برده‌داری و کشتزارهای بزرگ در ایالت‌های جنوبی ادامه داشت و حتی رونق بیشتری پیدا کرد. طبق آمار سال ۱۸۶۰، نزدیک به ۳٫۹ میلیون فرد برده در ایالات متحده زندگی می‌کردند که این رقم حدود ۱۳ درصد از کل جمعیت را شامل می‌شد.
تضاد و کشمکش میان طرفداران لغو برده‌داری و کسانی که پیگیر حفظ و گسترش این نظام بودند، یکی از عوامل اصلی جنگ داخلی آمریکا بود. آبراهام لینکلن، رئیس‌جمهور وقت، در سال ۱۸۶۳ با صدور اعلامیه آزادی بردگان، به‌طور رسمی بردگان مناطق جنوبی را آزاد اعلام کرد. در نهایت، برده‌داری در ایالات متحده در سال ۱۸۶۵ با تصویب متمم سیزدهم قانون اساسی به‌طور کامل لغو شد.
برده‌داری که به‌مدت ۲۴۶ سال ادامه داشت، تأثیرات عمیقی بر جامعه آمریکا گذاشت. تفکیک نژادی نیز بیش از یک قرن پس از جنگ داخلی به‌عنوان عمل غیرقانونی اعلام شد، اما پایان حمایت قانونی از نژادپرستی به معنای پایان تبعیض نبود. از آنجا که برده‌داری جزء جدایی‌ناپذیر فرهنگ و اقتصاد اولیه آمریکا شد، اغلب با عنوان «گناه نخستین» این کشور شناخته می‌شود.
منبع: www.history.com
