**به گزارش خبردونی؛ عملیات اشتاینبوک به عنوان یک کارزار بمباران هوایی توسط نیروی هوایی آلمان (لوفتوافه) از ژانویه تا مه ۱۹۴۴ انجام شد. این عملیات به دستور مستقیم آدولف هیتلر با هدف تلافیجویی در برابر حملات هوایی مداوم متفقین به آلمان طراحی شد. تا سال ۱۹۴۳، لوفتوافه دیگر تسلط کامل بر آسمان اروپا را نداشت، هرچند هنوز در تلاش بود تا از بمبافکنهای سنگین متفقین در آلمان دفاع کند.**
**هیتلر هدف از اجرای این عملیات را نشان دادن توان ضربهزنی آلمان پس از خسارات سنگین ناشی از حملات هوایی متفقین عنوان کرد. از اواخر سال ۱۹۴۲، بمبارانهای شبانهروزی به شهرهای آلمان خسارتهای زیادی وارد کرده بود. پس از آسیبهای ناشی از بمبافکنهای متفقین، هیتلر در اواخر سال ۱۹۴۳ فرمان آغاز عملیات اشتاینبوک را صادر کرد. بعد از جمعآوری بمبافکنها، اولین حمله این عملیات در شب ۲۱ تا ۲۲ ژانویه ۱۹۴۴ انجام شد که در آن ۲۲۹ بمبافکن به سمت لندن یورش بردند. این حملات تا مه ۱۹۴۴ با درجههای موفقیتهای متفاوت ادامه یافت. هرچند لندن همواره هدف اصلی بود، اما در این کارزار، مهمترین نقطه کانونی محسوب میشد.**
**این حملات تحت هدایت «هرمان گورینگ»، رایشسمارشال، اجرا شد. چندین گروه بمبافکن به نام «کامپفگشوادا» از پایگاههای فرانسه به عملیات پرداختند و بخش قابل توجهی از توان باقیمانده لوفتوافه را تشکیل میدادند. هدایتی عملیات بر عهده سپهبد «یوزف کامهوبر» بود که در تلاش برای توقف بمبافکنهای متفقین، استراتژیهای مختلفی را مورد استفاده قرار داد و به دنبال راههایی برای عبور از پدافند هوایی بریتانیا بود.**
**عنوان «بلیتس کوچک» که از سوی انگلیسیها به این عملیات اطلاق شد، به حملات هوایی گستردهتری که در سالهای ۱۹۴۱-۱۹۴۰ صورت گرفته اشاره داشت. این حملات اولیه به شدت ویرانگر و گسترده بودند و تلاش برای دستیابی به برتری هوایی را در پی داشتند. گرچه «بلیتس کوچک» نتوانست به سطح ویرانگری بلیتس اولیه برسد، هدفش همچنان تضعیف روحیه مردم بریتانیا بود.**
**لوفتوافه با هدف قرار دادن منطقه «لندن بزرگ» به عنوان کانون حملات تلافیجویانه خود، تلاش داشت تا با هدف قرار دادن پایتخت بریتانیا، به ارزش نمادین آن ضربه بزند و روحیه مردمی که در این جزیره زندگی میکردند را تحت فشار قرار دهد.**در تلاش برای پاسخ به خسارتهای اقتصادی و نظامی که متفقین به آلمان وارد کرده بودند، تصمیم به تلافیگیری از بریتانیا گرفته شد. در این راستا، شهر لندن به عنوان یکی از مراکز کلیدی صنعتی و ترابری هدف استراتژیک قرار گرفت. علاوه بر لندن، شهرهایی نظیر بریستول، ساندویچ و هال نیز مورد بمباران قرار گرفتند، چرا که این مناطق به عنوان مراکز صنعتی و مواصلاتی مهم شناخته میشدند و لوفتوافه به دنبال حداکثر کردن تأثیر عملیات خود بود.
لوفتوافه، با جلب حداقل شش جناح بمبافکن از جبهههای مختلف، توانست در ابتدا به یک ناوگان نزدیک به ۵۰۰ فروند هواپیما دست یابد. این ناوگان شامل هواپیماهای دو موتوره مانند یونکرس ۸۸ و ۱۸۸، دورنیه ۲۱۷ و مسرشمیت ۴۱۰ بود. همچنین، از بمبافکن سنگین هاینکل ۱۷۷ نیز استفاده میشد که طراحی نوآورانهای داشت اما با مشکلات فنی مواجه بود. این بمبافکن به شکلی عجیب نسبت به سایر مدلها تلفات کمتری را متحمل میشد.
با ادامه عملیات اشتاینبوک، میزان تلفات آلمان به شدت افزایش یافت. تا سال ۱۹۴۴، لوفتوافه دیگر همچون سال ۱۹۴۱، نیروی مرگباری نبود. در پایان عملیات در مه ۱۹۴۴، این نیرو ۳۲۹ فروند هواپیما، معادل ۷۰ درصد از کل توان عملیاتی خود را از دست داد.
تلفات شدید در عملیات اشتاینبوک باعث نقص کارایی در جناح بمبافکنها شد و از بین رفتن خلبانان باتجربه، آلمان را با کمبود نیرو مواجه کرد. این وضعیت موجب کاهش توانایی برای خط مقدم جبههها شد و آلمان را ناچار به تغییر تاکتیکهای خود کرد. به همین دلیل، آلمان به جای حملات گسترده بمبارانی، به حملات موشکی با تسلیحات ویژهای مانند موشکهای V۱ و V۲ روی آورد.
عملیات اشتاینبوک با دلایلی نظیر بهبود قابل توجه دفاع هوایی بریتانیا همراه بود که با استفاده از تجهیزات نوین، خسارتهای سنگینی به لوفتوافه وارد کرد. در نهایت، با وجود حجم بالای حملات، تأثیر استراتژیک این عملیات به مراتب کمتر از انتظار بود و تا ماه مارس، اسکادرانهای بمبافکن آلمانی یا به جبهههای دیگر منتقل شدند یا تعدادی از آنها فقط بر روی حملات لجستیکی متوقف شدند.
