به گزارش خبردونی، شهر باستانی هیرآپولیس در سال ۱۲۹ پیش از میلاد، با تبدیل آناتولی غربی به استان «آسیا» جمهوری روم، به یک مرکز مهم برای آبدرمانی تبدیل شد. بازدیدکنندگان از مناطق مختلف امپراتوری روم به این شهر برای استفاده از چشمههای معدنی و آبهای گرم سفر میکردند.
در این میان، سخرهای مرموز به نام «پلوتونیون» یا «دروازه پلوتو» در هیرآپولیس به وجود آمد، که به عنوان مکانی مذهبی برای پرستش خدای دنیای مردگان شناخته میشد. رومیان اعتقاد داشتند این غار ارتباط نزدیکی با جهنم دارد و گواهی این باور، مرگ ناگهانی حیوانات نزدیک به دهانه غار بود؛ در حالی که کاهنان از این مکان بدون آسیب خارج میشدند.
«گیل رنبرگ»، تاریخنگار دانشگاه هاوارد، میگوید که اگرچه تأسیس هیرآپولیس به «ائومنس دوم» پادشاه پرگامون نسبت داده میشود، اما ساکنان بومی پیش از آن نیز در این مکان سکونت داشتند. بر اساس نظرات او، این محل به دلیل چشمههای آب گرم و معدنیاش به زیارتگاهی مقدس تبدیل شده بود.
هیرآپولیس، به خاطر قرار گرفتن روی گسل پاموکاله، مکانی مناسب برای چشمههای آب گرم است که ویژگیهای خاص معدنی و کربن دیاکسید دارد. «سارا یومنز»، باستانشناس دانشگاه کالیفرنیا، اشاره دارد که این شهر احتمالاً به دلیل این چشمهها تأسیس شده است.
رنبرگ اضافه میکند که یونانیان و رومیان باستان، به عوارض طبیعی این منطقه نشانههای الهی میپنداشتند. هیرآپولیس در زبان یونانی به معنای «شهر مقدس» است و ساکنان قدیم معتقد بودند که بخارات سمی از زمین مربوط به دنیای مردگان است.
بحثها در مورد تجارب زائران در آبهای درمانی این شهر، پیوند هیرآپولیس را با مراتب ماورایی تقویت کرده است.
در ادامه به مراسم آیینی در «دروازه پلوتو» اشاره شده است، جایی که کاهنان به عنوان بخشی از آئینهای مذهبی، حیواناتی را قربانی میکردند. نویسندگانی چون «پلینیِ مهتر» و «استرابون» به این مراسم اشاره کردهاند و توضیح دادهاند که کاهنان چگونه از گازهای سمی این مکان دوری میکردند. «هاردی فانز»، زیستشناس آتشفشانشناس نیز اطلاعات بیشتری در این زمینه ارائه داده است.در یک کشف هیجانانگیز باستانشناسان، دروازهای به نام «دروازه جهنم» در محوطه باستانی هیرآپولیس ترکیه شناسایی شده است. بر اساس افسانهها، این دروازه تحت نظارت «سربروس»، سگ سهسر جهنم، قرار داشته و گاز سمی آن، قربانیان را جذب میکرد.
باستانشناس ایتالیایی «فرانچسکو داندیا» در سال ۲۰۱۳ در حین کاوش در این منطقه، یک مجسمه مرمرین از سربروس را پیدا کرد. همچنین، کتیبههایی متعلق به خدایان پلوتو و «کوره»، ملکه دنیای مردگان، و یک حوضچه و پلههایی در بالای غار نیز کشف شدند.
«فانز»، محقق دیگری که در سال ۲۰۱۳ از این محل بازدید کرد، تعدادی موجود مرده را در اطراف دروازه مشاهده کرد و با بررسی جو منطقه دریافت که غلظت دیاکسید کربن در اینجا تا ۸۰ درصد است، در حالی که این رقم در جو طبیعی حدود 0.04 درصد میباشد. وی اعلام کرد که این میزان دیاکسید کربن میتواند کشنده باشد.
منبع گاز دیاکسید کربن، گسل پاموکاله است. بنا به تحقیقات صورتگرفته، غلظت این گاز به سرعت در طول روز کاهش مییابد، اما در شب که هوای خنکتر میشود، تجمع پیدا میکند و سطح زمین را با یک لایه خطرناک پر میکند.
به گفته «رنبرگ»، کاهنان با قرار گرفتن سر خود خارج از غار میتوانستند از خطر این گاز جان سالم به در ببرند.
محل هیرآپولیس تنها مکان با ویژگیهای مشابه در مدیترانه نیست. رنبرگ اشاره کرد که بلکه دهها منطقه دیگر نیز وجود دارد که به دنیاهای مردگان مرتبط میشوند. این منطقه در سالهای ۱۷ و ۶۰ میلادی به سبب زمینلرزهها آسیبهای فراوانی دید و در قرن ششم مسیحیان دهانه غار را مسدود کردند.
در سال ۱۹۵۷، یک گروه باستانشناسی ایتالیایی شروع به کاوش در اطراف هیرآپولیس کرد که به بازکشف این محوطه منجر شد.
منبع: www.history.com
