به گزارش خبردونی، شهریور 1357 زمانی بحرانی برای حکومت محمدرضا شاه و مردم ایران به شمار میآید. در این زمان، وقایع و اعتراضات مختلف، زنگ خطر برای حکومت پهلوی را به صدا درآورد.
در این میان، محمد باهری، وزیر دادگستری دولت شریفامامی، که سابقهای در دولت امیراسدالله علم داشت، وارد کاخ دادگستری شد. باهری که شخصیتی اجتماعی و دوستداشتنی داشت، با دستی لرزان و چشمانی نگران، پروندهای مهم را از رئیس دفترش دریافت کرد. این پرونده به متهمی به نام رحیمعلی خرم اشاره داشت، که به ارتباطات نزدیک با ساواک و دربار مشهور بود.
اخبار وحشتناکی درباره رفتارهای خرم با کارگران به گوش میرسید. شواهد نشان میداد که کارکنان او مورد حمله و آزار قرار گرفتهاند و جنازههایی از آنها نیز پیدا شده بود. باهری به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و سعی کرد با نخستوزیر ارتباط بگیرد، اما با مقاومت شریفامامی روبهرو شد. سرانجام، زمانی که خرم احساس خطر کرد، از ایران به پاکستان گریخت، اما آنجا نیز توسط نصیری، رئیس ساواک، دستگیر شد.
رحیمعلی خرم متولد 1300 در روستای زبیر از توابع ساوه بود. او جوانی خود را با طمع ترقی به تهران منتقل کرد و بهسرعت در صنعت آسفالتسازی شناخته شد. با گسترش روابطش با دربار، به یکی از بزرگترین پیمانکاران کشور تبدیل شد.
داستان وی به حادثهای در مرداد 1356 رسید که خبرساز شد. در آن زمان، داریوش اقبالی، خواننده محبوب، در پارکی به نام خرم برنامه داشت. مریم، یکی از طرفدارانش، پس از شنیدن پاسخ منفی او، به شدت تحت تأثیر قرار گرفت و به هنگام اجرای داریوش، لیوانی پر از اسید بر سرش ریخت. این اتفاق منجر به زخمی دائمی برای داریوش شد و مریم نیز چند ماه زندانی شد.
این حوادث نشاندهنده تنشهای اجتماعی و سیاسی آن روزگار و تأثیر عمیق آن بر فرهنگ و جامعه ایران بود.
