به گزارش خبرگزاریها، در اول سپتامبر ۱۹۲۳، زلزلهای به شدت ۷.۹ ریشتر در توکیو و یوکوهاما، دو شهر بزرگ ژاپن، رخ داد. این زمینلرزه که به زلزله بزرگ کانتو معروف است، موجب تخریب گستردهای در این مناطق شد و بیش از ۱۴۰ هزار کشته و حدود ۱.۵ میلیون نفر بیخانمان بر جای گذاشت. وقوع زلزله در هنگام ناهار، به فروریختن بسیاری از ساختمانهای آجری و خانهها انجامید و باعث بروز آتشسوزیهای مرگبار شد.
آتشسوزیها بهدلیل پخت و پز روی شعلههای باز، که بطور تصادفی در زمان وقوع زلزله آغاز شد، به شدت گسترش یافت و بادهای شدید ناشی از توفان موسمی، شعلهها را بیشتر پخش کرد. آبلولهکشی به دلیل زلزله از کار افتاد و این امر موجب شد که آتشها تا سوم سپتامبر ادامه پیدا کنند و حدود ۴۵ درصد توکیو را نابود کند.
علاوه بر این، زلزله موجب شکلگیری سونامیای به ارتفاع تقریباً ۱۲ متری نیز شد که در آتامی، واقع در خلیج ساگامی، ۶۰ نفر را کشت و ۱۵۵ خانه را تخریب کرد.
پس از وقوع این فاجعه، برخی دولتمردان پیشنهاد انتقال پایتخت از توکیو به شهری دیگر را مطرح کردند. میورا توساکو، آموزگاری که به بررسی ویرانیهای توکیو پرداخت، زلزله را یک مکاشفه آخرالزمانی توصیف کرد.
گزارشها حاکی از آن است که لرزش اولیه زلزله حدود ۱۴ ثانیه طول کشید و این زمان برای ویران کردن یوکوهاما کافی بود. گراند هتل یوکوهاما، که روزگاری میزبان شخصیتهای معروف بود، در این حادثه به طور کامل ویران شد. سردبیر نشریهای در توکیو تصویر غمانگیزی از وضعیت یوکوهاما ارائه داد و آن را به دشت وسیعی از آتش تشبیه کرد.
ژاپن پس از زلزله ۱۹۲۳، با چندین زلزله ویرانگر دیگر نیز مواجه شد. زمینلرزهای در کوبه در سال ۱۹۹۵ و زلزله و سونامی توهوکو در سال ۲۰۱۱ نمونههایی از این فاجعههاست که تأثیرات گستردهای بر این کشور داشتند. از سال ۱۹۶۰، مراسم یادبود زلزله ۱۹۲۳ به عنوان روز پیشگیری از بلایا در ژاپن برگزار میشود.
