دلایل از دست رفتن بینی بسیاری از مجسمه‌های تاریخی چیست؟

به گزارش خبردونی، مجسمه‌های باستانی در تمدن‌های مختلف غالباً آسیب‌پذیر بودند و بسیاری از آن‌ها در طول زمان دچار تخریب شده‌اند. در حالی که برخی از این آثار هنری دست یا سر خود را از دست می‌دهند، تعداد زیادی از آن‌ها به خصوص بینی‌شان را از دست داده‌اند. تخریب این مجسمه‌ها عمدتاً به دلایل طبیعی یا آسیب‌های عمدی مرتبط با تاریخ بشر صورت می‌گیرد.

در بسیاری از فرهنگ‌های باستانی، مجسمه‌ها تنها ابزار هنری نبودند بلکه دارای معانی معنوی و نمادین نیز بودند. «شمایل‌شکنی»، یا تخریب عمدی پیکره‌ها، به عنوان روشی برای تضعیف قدرت‌های موجود تلقی می‌شد. به عنوان مثال، مصریان باستان باور داشتند که تندیس‌های خدایان می‌توانند بخشی از ذات آن‌ها را در خود نگه‌دارند. آسیب به بخش‌هایی از بدن مجسمه، مانند بینی، می‌توانست به معنای مرگ یا از کار افتادگی آن مجسمه در انجام وظایفش تلقی شود.

آسیب به مجسمه‌ها اغلب در نتیجه دلایل سیاسی، مذهبی و حتی به عنوان روشی برای حفاظت شخصی انجام می‌شد. سارقان مقبره‌ها معمولاً بینی مجسمه‌ها را می‌بردند تا از انتقام‌جویی روح درگذشتگان جلوگیری کنند. همچنین، بریدن بینی بخشی از مجازات‌های رایج در تاریخ باستان بود که از یونان تا امپراتوری پارس و بیزانس دیده می‌شد.

از سوی دیگر، مجسمه‌ها می‌توانند بر اثر فرآیندهای طبیعی نیز بینی یا دیگر اعضای خود را از دست بدهند. پدیده «هوازدگی» که شامل تجزیه و انحلال آهسته مواد سنگی مانند سنگ آهک و سفال است، باعث آسیب به این آثار می‌شود. این فرآیند می‌تواند ناشی از تغییرات دما، آب، مواد شیمیایی و حتی فعالیت‌های زیستی باشد.

منبع: history.com