به نقل از خبردونی، بر اساس یک مطالعه جدید که به شواهد ژنتیکی، باستانشناسی و محیطزیستی تکیه دارد، جمعیت بومیان استرالیا در زمان تهاجم بریتانیا در سال ۱۷۸۸ به احتمال زیاد بیش از دو میلیون نفر بوده است. این رقم بهطور قابل توجهی بالاتر از برآورد تاریخی ۳۰۰ هزار نفر است که در دهههای گذشته به تصویری عمومی تبدیل شده بود. این برآورد قدیمی، که در سال ۱۹۳۰ توسط آلفرد رینالد رادکلیف-براون، انسانشناس، ارائه شد، بر اساس مشاهدات بعد از تخریب جوامع بومی ناشی از بیماریها و خشونتها بود.
در این تحقیق با استفاده از سه روش مستقل از سرشماریهای تاریخی، جمعیت بومی در سال ۱۷۸۸ بهطور میانگین ۲.۲۲ میلیون نفر تخمین زده شد که با بازهای از ۱ تا ۴ میلیون نفر همراه است. یافتههای این تحقیق در نشریه «نیچر هیومن بیهیویور» منتشر شده است. به گزارش این مطالعه، بیش از ۹۰ درصد از جمعیت بومی در ۷۰ سال پس از تهاجم جان خود را از دست دادهاند. این نتایج تنها بهروزرسانی اعداد تاریخی نیست، بلکه نشان دهنده تغییرات اساسی در درک استرالیاییها از مفهوم «ترا نولیوس» و تاریخ بقا و احیای بومیان است.
در ادامه، توضیحاتی درباره دلایل پایین بودن برآوردهای قبلی ارائه شده است. تا سال ۱۹۷۱، هیچ سرشماری جامع و دقیقی از بومیان استرالیا انجام نشده بود و سوابق موجود تنها بخشی از جمعیت را پوشش میدادند. بسیاری از افرادی که دارای تبار مختلط بودند، نادیده گرفته میشدند. دادههای بعدی توسط ناظران جمعیتهایی که تحت تأثیر استعمار قرار گرفته بودند، جمعآوری شد و اغلب ناقص بودند. سرشماری سال ۲۰۲۱، ششمین سرشماری ملی بود که به جمعیت بومی و جزیرهنشینان تنگه تورس پرداخته است.
با آغاز تهاجم بریتانیا، اروپاییها دقیقاً مشاهدات خود از جوامع بومی را در منطقه سیدنی ثبت کردند، اما بهسرعت با مشکلاتی مواجه شدند. یک همهگیری آبله در سال ۱۷۸۹، تنها ۱۵ ماه پس از ورود «ناوگان اول»، موجب مرگ حدود ۲۲۰ هزار نفر از بومیان در جنوب شرقی استرالیا شد. شیوعهای دیگری نیز در سالهای ۱۸۲۶ و ۱۸۶۹ اتفاق افتاد و بیماریهای دیگر نیز آسیبهای فراوانی را به همراه داشت. گسترش استعمار، کارزارهای مرگبار و وضعیتهای خشونتآمیز دیگری نیز موجب رانده شدن مردم از سرزمینهای اجدادیشان و ایجاد مشکلات عمده در تأمین غذای آنها شد.### مرور سوابق تاریخی کشتارهای مرزی در استرالیا
بر اساس گزارشهای موجود، سوابق تاریخی بهویژه در مورد کشتارهای مرزی نقصهای زیادی دارند. بهتازگی، «پایگاه داده کشتارهای مرزی استعماری» به ثبت صدها واقعهای پرداخته که معیارهای دقیقی برای اثبات این رویدادها دارند.
در سال ۱۷۸۸، بر اساس آمارها، جمعیت بومیان استرالیا به بیش از دو میلیون نفر میرسید. این موضوع در نقاشی «نبردی در مری» اثر ویلیام اندرسون کاثورن به تصویر کشیده شده، که کشتار «روفوس ریور» را نمایش میدهد.
### روشهای مستقل برای بازخوانی تاریخ
برای اجتناب از برداشتهای مغرضانه از دوران استعمار، تیم تحقیقاتی به گردآوری برآوردهای مستقل پرداخت. این پژوهش شامل سه روش کلیدی بود: نخست، بازسازی تغییرات جمعیتی از طریق ۵۰۰۰ تاریخگذاری رادیوکربن؛ دوم، استفاده از دادههای ژنتیکی برای تخمین اندازه مؤثر جمعیت؛ و سوم، مدلسازی ظرفیتهای محیطی استرالیا برای پشتیبانی از جمعیتهای غیرکشاورزی.
این تحقیقات با استفاده از دادههای باستانشناختی پیشتر منتشر شده، به تحلیل تاریخی جمعیت استرالیا و میتوژنومهای بومیان پرداخته است. نتایج حاصل از این سه روش، به برآورد ۲.۲۲ میلیون نفر جمعیت بومیان پیش از دوران استعمار اشاره دارد.
### تأثیر جمعیت بر تفسیر تاریخ محیطزیستی
تعداد بالای جمعیت تصور ما از تاریخ محیطزیستی استرالیا را تغییر میدهد. بهنظر میرسد دو تا سه میلیون نفر ممکن است سیستمهای مدیریت سرزمین را با بهرهوری ویژهای به کار میبردند که برآوردهای کمجمعیت نمیتوانند آن را دربرگیرند. پژوهشها نشان دادهاند که آتشسوزیهای فرهنگی و روشهای بهینهسازی منابع از دیرباز در این سرزمین وجود داشتهاند.
کاهش جمعیت بومی نهتنها منجر به از دست رفتن جانها و جوامع شده، بلکه همچنین تأثیر عمیقی بر سیستمهای مدیریت سرزمینی ایجاد کرده است. درک بهتر این روشهای مدیریتی میتواند به تلاشهای بازسازی و حمایت از مدیریت سرزمینی تحت رهبری بومیان کمک کند.
### یادآوری فاجعه جمعیتی
در سال ۱۸۶۱، اطلاعات سرشماری نشان میدهد که جمعیت بومیان بین ۱۷۷ هزار تا ۱۹۳ هزار نفر بوده است. برای همخوانی این آمار با برآورد جدید از جمعیت پیش از تهاجم، ضروری است که به بررسی تعداد جانباختگان پرداخته شود. مدلهای دموگرافیک موجود به تحلیل این موضوع میپردازند.براساس گزارشی جدید، بهطور میانگین، سالانه حدود ۲۸,۲۰۰ مورد «مرگ و میر مازاد» در طول ۷۳ سال گذشته ثبت شده است. این عدد در مجموع به ۲.۰۶ میلیون مرگ میرسد که فقط ۷ درصد از جمعیت برآوردی قبل از تهاجم را تا میانه قرن نوزدهم حفظ کرده است.
«مرگ و میر مازاد» به مواردی اطلاق میشود که فراتر از سطح پیشبینی شده در یک جمعیت باثبات قرار دارد. مدلهای به کار رفته در این تحقیق قادر به تفکیک عناصری همچون بیماری، خشونتهای مرزی و خشونتهای ساختاری نیستند. همچنین، رقم ۲.۰۶ میلیون، آمار دقیقی از تعداد اجساد ارائه نمیدهد و برآوردها بین ۷۰۰ هزار تا ۴.۲ میلیون نفر متفاوت است. حتی برآوردهای پایینتر نیز نشاندهنده یک فاجعه انسانی در مقیاس وسیع هستند.
در میان این مرگومیرها، داستانی از بقا در حال شکلگیری است. مردمان بومی با وجود فشارهای شدید، به سازگاری با شرایط ادامه داده و به حفظ و انتقال فرهنگ، پیوندهای خانوادگی، زبان و دانش خود پرداختهاند. این تاریخ مشترک بخشی اساسی از هویت ملی استرالیا را تشکیل میدهد که بومیان امروز نیز بر عهده دارند.
توافقنامههای فعلی برای «کاهش شکاف» (Closing the Gap) به این نکته اذعان دارند که مردمان بومی باید در تصمیمگیریهای مربوط به سیاستهایی که بر آنها تأثیر میگذارد، نقش داشته باشند. این ضرورت با نگاهی بلندمدت به جمعیت و تجارب تاریخی بیش از پیش تقویت میشود.
حقیقتگویی نیازمند مواجهه همه استرالیاییها با ابعاد واقعی این وقایع است. هدف این فرآیند نه سرزنش، بلکه ایجاد درک مشترک از تاریخ مشترک است. حقایق موجود همچنین شایسته به رسمیت شناختن قدرت و فرهنگهای بومی است که هنوز هم استمرار دارند.
منبع: theconversation.com
