به گزارش خبردونی، سفر ناصرالدین‌شاه قاجار به لندن در سال ۱۸۷۳ به یکی از رویدادهای غیر منتظره در تاریخ دیپلماسی بریتانیا تبدیل شد. پیش از ورود شاه به بریتانیا، شایعاتی مبنی بر رفتارهای غیرمتعارف او در دربار شنیده می‌شد که نگرانی‌های زیادی در خصوص او و همراهانش ایجاد کرد. نخست‌وزیر وقت، ویلیام گلادستون، با نگرانی از عادات ناپسند پادشاه شرقی، تدابیر سخت‌گیرانه‌ای را اتخاذ کرد.
اما در عمل، ناصرالدین‌شاه با رفتار موقرانه‌اش در دیدار با ملکه ویکتوریا، همه نگرانی‌ها را برطرف کرد. وی که در طول سفر خود به اروپا با آداب و تشریفات آشنا شده بود، به یادبودهای شوهر ملکه ابراز علاقه کرد و حتی در هنگام وداع، دست ملکه را بوسید که تحسین او را برانگیخت.
گزارش‌های روزانه ملکه ویکتوریا از این دیدار نشان‌دهنده شگفتی او از هوش و جذابیت این مهمان شرقی بود. پس از دیدار، او نوشت: «شاه بسیار باهوش و باوقار است.» روابط آنها به حدی عمیق شد که ناصرالدین‌شاه عکس‌های خود را به ملکه هدیه داد و ملکه نیز در یادداشت‌هایش از احساس اندوه خود هنگام جدایی صحبت کرد.
این ارتباط آنچنان قوی بود که حتی پس از بازگشت شاه به ایران، نامه‌نگاری‌های دیپلماتیک آنها ادامه پیدا کرد. ناصرالدین‌شاه در نامه‌هایش ملکه بریتانیا را با تعابیر شاعرانه‌ای خطاب قرار می‌داد. تدابیر گلادستون برای تقویت ارتباطات دو کشور به یک دوستی غیرمنتظره میان شرق و غرب تبدیل شد که تا سال‌ها در خاطرات دربار بریتانیا باقی ماند.
