به گزارش خبردونی و به نقل از ایسنا، «ابوالقاسم عارف قزوینی»، شاعر و تصنیفساز نامدار ایرانی، از سال ۱۲۵۹ تا ۱۳۱۲ شمسی به عنوان یکی از تاثیرگذاران ادبیات و موسیقی ایران شناخته میشود. اول بهمن ماه به عنوان سالروز درگذشت این شاعر ملی گرامی داشته میشود که با تصنیف مشهور «خون جوانان وطن» بیش از همه شناخته میشود.
عارف در قزوین متولد شد و پدرش ملاهادی به وکالت مجلس نیز رسید. او از کودکی تحت نظر پدرش در زمینه خط و موسیقی پرورش یافت و در نوجوانی به مدت چهار ماه نزد حاج صادق خرازی آموزش موسیقی دید. او همچنین در جوانی مدتی به روضهخوانی مشغول بود و سپس دوستان خانوادهاش به او عمامه گذاشتند. عارف در جوانی به اشعار سعدی علاقهمند شد و آثاری را به تقلید از او سرود، از جمله شعری که در سن ۱۶ یا ۱۷ سالگی سروده بود.
سپس، او به تهران منتقل شد و در خلال تحولات سیاسی و اجتماعی زمانش با شخصیتهای جبهه آزادیخواهی چون ایرج میرزا و ملکالشعرا بهار آشنا شد. عارف با نفرت از ریاکاری و استبداد، آثارش را به وسیله کنسرتها و نشریات منتشر کرد و تلاش نمود که مردم را به تحرک و پویایی اجتماعی تشویق کند.
وی از سال ۱۳۰۳ به حاشیه زندگی اجتماعی رفته و تا پایان عمر خود در همدان زندگی کرد. در سالهای آخر زندگیاش با بیماری روبرو بود و در ۲ بهمن ۱۳۱۲ درگذشت. کامیار عابدی به نقش عارف در ادبیات معاصر اشاره کرده و میگوید او با وجود تسلط کمتر بر ادبیات فارسی، صدای زمانهاش را به خوبی منتقل کرده است.
همچنین سعید عظیمی این شاعر را شخصیتی عمیقاً منتقد نامیده و اشاره میکند که او به لحاظ شخصیت بیشتر از شعرش شناخته شده است. محمدامین محمدپور و علیاصغر باباصفری در کتاب «سیری در ترانهسرایی فارسی» به این نکته پرداختهاند که عارف قزوینی توانسته با تلفیق واژهها و نغمهها، تصنیفهایی با بار معنایی ملی و میهنی بسازد و به موسیقی ایران شکل خاصی بخشد.
