به گزارش خبرگزاریها، بسیاری از افراد با هر علامت سادهای مانند سرماخوردگی یا آبریزش بینی، معتقدند که مبتلا به آنفلوانزا شدهاند. این در حالی است که آنفلوانزای واقعی بیماریای جدی به شمار میرود که معمولاً با تبهای بالا، دردهای عضلانی شدید، و احساس خستگی شدید همراه بوده و میتواند بیماران را برای مدت طولانی در بستر نگه دارد.
شیوع آنفلوانزا در طول تاریخ به مرگ میلیونها نفر منجر شده است. تخمینزنندگان برآورد کردهاند که در همهگیری سال ۱۹۱۸، نزدیک به ۵۰ میلیون نفر در جهان جان خود را از دست دادند که بیش از نیم میلیون نفر از این عده در ایالات متحده بودند.
طبق گزارشهای موجود، بقراط، پزشک معروف یونانی، در سده پنجم پیش از میلاد این بیماری را توصیف کرده و آن را در اثر “سرفه پرینتوس” شناخته و در کتاب «همهگیریها» به آن اشاره کرده است. این نوع سرفه معمولاً در فصل زمستان بروز کرده و با تب، گلودرد و التهاب ریهها همراه بوده است.
تاریخنگاران پزشکی این توصیف را به عنوان قدیمیترین گزارش از آنفلوانزا میشناسند. مطالعات نشان میدهد که آنفلوانزا از مدتها پیش در سرتاسر جهان وجود داشته و پرندگان، به ویژه گونههای آبی، عامل اصلی این بیماری به شمار میروند.
جسی بلوم، بیوشیمیدانی که روی تکامل ویروسها کار میکند، تصریح میکند که “منبع اصلی ویروس آنفلوانزای A پرندگان آبزی هستند” و میافزاید این ویروس مدتها پیش از ثبت تاریخ بشر در این پرندگان در حال گسترش بوده است.
ویروسهای آنفلوانزا میتوانند زئونوتیک (مشترک بین انسان و حیوان) باشند و به سایر حیوانات و انسانها منتقل شوند، که این امر میتواند منجر به بروز شیوعهای قابل توجهی شود. سویههای آنفلوانزای A و B به صورت مشابه برای انسانها خطرناک محسوب میشوند، در حالی که سویه C معمولاً خفیفتر است.
در تاریخ، شیوعهای شدیدی از آنفلوانزا رخ داده که از جمله میتوان به آنفلوانزای روسی در سال ۱۸۸۹ و آنفلوانزای آسیایی در ۱۹۵۷ اشاره کرد. این همهگیریها اغلب به واسطه انتقال انسانی ویروس ایجاد شده، اما منشأ نهایی آنها ممکن است به افرادی برگردد که به طور منظم با پرندگان در تماس بودهاند.
پرندگان خانگی از جمله مرغها میتوانند به این ویروس آلوده شده و سپس انسانها را در معرض خطر قرار دهند. بلوم اظهار میکند که همهگیری ۱۹۱۸ ممکن است ناشی از یک ویروس پرندگان بوده باشد که به طور مستقیم یا از طریق یک میزبان واسطه به انسان منتقل شده است.
وی در ادامه تأکید میکند که شواهد کافی برای تعیین دقیق مسیر انتقال این ویروس به انسان وجود ندارد. به رغم دانش موجود، مهار آنفلوانزا همچنان یک چالش مهم به شمار میرود.طبق بررسیهای اخیر، ویروس آنفلوانزا به دلیل ویژگیهای خاص خود یکی از چالشبرانگیزترین عفونتهای ویروسی برای انسانها شناخته میشود. این ویروس که در آثار شکسپیر به «هزار شوک طبیعی» اشاره شده، شامل بیماریهایی نظیر طاعون و ابولا است. اما ویژگی متمایز آنفلوانزا در ساختار ژنتیکی آن نهفته است؛ این ویروس بهصورت RNA است و از یک رشته واحد اسید ریبونوکلئیک تشکیل میشود، که موجب میشود تا به سرعت گسترش یابد و به سویههای جدیدی جهش پیدا کند. به همین دلیل، هر ساله توصیه میشود که واکسیناسیون جدیدی برای این ویروس انجام گیرد.
علاوه بر این، سویههای مختلف آنفلوانزا قادر به مبادله مواد ژنتیکی خود در یک میزبان مشترک هستند که منجر به ظهور سویههای جدیدتری میگردد. همچنین، پرندگان به عنوان مخزنهای دائمی این ویروس، ممکن است هر زمان آنفلوانزا را دوباره به جمعیت انسانی منتقل کنند.
با نگاهی به تاریخ، پژوهشها نشان میدهند که نیاکان ما تا پیش از اهلیسازی پرندگان به بیماری آنفلوانزای حاد ابتلا نداشتند. تحلیل بقایای انسانی باستان نشان میدهد که نشانهای از این بیماری در دورههای گذشته وجود ندارد.
مایکل گرگر، پزشک و سخنران عمومی، بر این باور است که آنفلوانزا از زمان نخستین اهلیسازی پرندگان یکی از مسریترین بیماریها به شمار آمده است. او نسبت به احتمال شیوع یک سویه جدید آنفلوانزای پرندگان، مشابه با همهگیری سال ۱۹۱۸، هشدار میدهد و به تاریخ یادآوری میکند که آخرین بار یک ویروس آنفلوانزای پرندگان به شدت با انسان سازگار شد و موجب یک طغیانی جدی گردید.
