**موسیقی ایران در سایه اسفندیار منفردزاده: نقطه عطفی در تاریخ موسیقی فیلم**
اسفندیار منفردزاده، آهنگساز مطرح موسیقی ایران، فعالیت حرفهای خود را در سال ۱۳۳۵ با همکاری در رادیو ایران آغاز کرد. او در ابتدا با چالشهایی روبهرو بود که رضایت چندانی از آنها نداشت. اما آشناییاش با مسعود کیمیایی در سال ۱۳۴۶ یک نقطه عطف محسوب شد که جایگاه او را در عرصه موسیقی فیلم و ترانه مستحکم کرد. از این همکاریها، آثاری ماندگار برای فیلمهایی چون «قیصر»، «رضا موتوری»، «داشآکل»، «طوقی» و «خداحافظ رفیق» خلق شد؛ آثاری که موسیقی فیلم را به هنری محبوب و مورد توجه جامعه تبدیل کرد.
منفردزاده همچنین با خلق سرود معروف «بهاران خجسته باد» در تاریخ موسیقی معاصر ایران تأثیرگذار بود. این سرود که ریشه در فضای سیاسی و اجتماعی داشت، نشاندهنده تعامل او با شرایط روز جامعهاش بود.
در گفتگوئی که در بهمن ۵۱ با مجله «زن روز» انجام داد، او تصویری متفاوت از یک آهنگساز متعارف ارائه داد: هنرمندی مستقل و متعهد که برای شهرت یا پول حاضر به همکاری با هر خوانندهای نیست. او بر اهمیت “خواننده آگاه” تأکید کرد؛ کسی که درک عمیقی از شعر و موسیقی دارد و به خوبی آنها را اجرا میکند. به همین خاطر، او از فریدون فروغی، داریوش و فرهاد به عنوان صداهایی همراستا با موسیقی خود یاد میکند.
منفردزاده نوآوری را امری ضروری میداند، اما به قیمت نفی سنتها. او به موسیقی ملی و مردمی اعتقاد عمیق دارد و بر این باور است که آهنگساز بدون تعهد به میراث فرهنگیاش قادر به دستیابی به افقهای جهانی نخواهد بود. نگاه او به موسیقی، نگاهی عمیق و مسئولانه است؛ او معتقد است موسیقی باید مردم را به تفکر وا دارد و نه صرفاً وسیلهای برای سرگرمی زودگذر.
متن کامل این گفتوگو در دسترس علاقمندان قرار دارد.
