در نیمه دهه پنجاه خورشیدی، همزمان با روند مدرنسازی و گسترش طبقه بورژوا در ایران، تغییرات اجتماعی قابل توجهی در تهران مشاهده شد. یکی از این تغییرات، ورود گسترده زنان فیلیپینی به عنوان مستخدم و پرستار خانگی بود. این زنان، که غالباً دارای تحصیلات عالی و آشنایی با تکنولوژیهای نوین بودند، به سرعت جایگزین مستخدمان سنتی در خانههای مرفه شمال شهر تهران شدند و به نمادی از تجمل و چشموهمچشمی تبدیل گشتند.
مجله «زن روز» در گزارشی به قلم منصوره پیرنیا در بهمن ۱۳۵۵، به بررسی این روند پرداخت و نشان داد که چگونه نیاز به نیروی کار خانگی در پی اشتغال زنان تحصیلکرده ایرانی، به بازار پرسودی تبدیل شد. در ابتدا، ورود این زنان تحت نظارت وزارت کار صورت میگرفت، اما با افزایش تقاضا، فعالیت دلالان و قاچاقچیان در این حوزه افزایش یافت. برخی از این زنان بدون مجوز و با قراردادهای غیررسمی به ایران آمدند که منجر به بروز مشکلاتی مانند سوءاستفاده و فحشا شد و نگرانیهای اجتماعی را به همراه داشت.
خانوادههای ایرانی، این زنان را «بهترین کلفت دنیا» مینامیدند و از ویژگیهای آنان از جمله دقت و کارایی بالا و سازگاری با ابزار مدرن خانه یاد میکردند. اما خود این زنان نیز از شرایط زندگی در تهران و رفتارهای برخی کارفرمایان نارضایتی داشتند. هدف اصلی آنها کسب درآمد بالاتر و بازگشت به کشورشان با سرمایهای قابل توجه بود.
متن کامل این گزارش در دسترس علاقهمندان قرار دارد.
