در آذرماه ۱۳۴۹، مراسمی به مناسبت سیزدهمین سالگرد درگذشت ابوالحسن صبا، چهره برجسته موسیقی ایرانی، برگزار شد. این رویداد با حضور هنرمندان شناختهشده موسیقی آن زمان، اهمیت خاصی پیدا کرد. در حاشیه این مراسم، خبرنگار مجله «سپید و سیاه» با غزاله صبا، دختر این استاد بزرگ، گفتوگویی برگزار کرد که ابعاد انسانی و فرهنگی زندگی او را به تصویر میکشد.
غزاله صبا در این مصاحبه از رابطهای عمیق و نزدیک با پدرش سخن گفت. او که در ۲۲ سالگی فقدان پدر را تجربه کرده، بسیاری از سالهای جوانیاش را در کنار ابوالحسن سپری کرده و بعد از آن برای ادامه تحصیل به فرانسه رفته است. صبا با دیدگاهی آزاداندیش، به دخترش اجازه داد تا مسیر هنری خود را انتخاب کند که نشاندهنده شخصیت چندبعدی و فرهنگی اوست. ابوالحسن صبا نه تنها یک موسیقیدان، بلکه یک نقاش و شعرشناس توانا نیز بود و آثار کلاسیک فارسی را به خوبی میشناخت.
دخترش ابوالحسن را فردی با روحیه حساس و درونگرا توصیف کرد که علاقه زیادی به سفر و آشنایی با موسیقی نواحی ایران داشت. او سالهای زیادی را به تبلیغ موسیقی بومی و عشایری پرداخت و نتایج این تلاشها در آثار ماندگار او مانند «دیلمان» و «شوشتری» مشهود است.
ابوالحسن صبا نقش مهمی در تحول موسیقی ایرانی ایفا کرد، از جمله انتقال صدای کمانچه به ویولن و تلاش برای نتنویسی این موسیقی. همچنین از او به عنوان یک معلم برجسته یاد میشود. اما غزاله صبا با اندوه از فراموش شدن خانه پدری و سرنوشت نامعلوم آثار او یاد کرد.
برای مطالعه متن کامل گفتوگو، میتوانید به منابع معتبر مراجعه کنید.
