ناصرالدینشاه قاجار در یادداشتهای خود به تاریخ ۲۶ بهمن ۱۲۴۹ نوشت که پس از ناهار به زیارت حرم حضرت معصومه(ع) رفت. وی بهطور پیاده از روی پلی که بر رودخانه بود عبور کرد و از عمارتهای دولتی گذشت. در این زیارت، افرادی از جمله شاهزاده اعتضاد و مشیرالدوله حضور داشتند، اما حسامالسلطنه و وزیر خارجه غایب بودند.
شاه در این مراسم نماز ظهر و عصر را در بالای سر حضرت معصومه(ع) اقامه کرد و سپس به مقبره محمدشاه و فتحعلیشاه قاجار رفت. همچنین، وی به مزار عینالملک و حاجبالدوله مرحوم سر زد و از وضعیت قبر آنها ابراز تاسف کرد. بخصوص در مورد قبر حاجبالدوله که سنگ مرمر کوچکی بر روی آن قرار داده شده و نسبت به اندازه قبر کوچکتر است، احساس ناراحتی کرد.
در ادامه، شاه به زیارت قبر شعاعالسلطنه رفت که در اتاق خاقان مغفور واقع شده بود. وی متوجه شد که قبر واقعی شعاعالسلطنه در زیر زمین قرار دارد. سرپرست آن قبر، میرزا علیاکبر، گفت که در ابتدا تصمیم بر ساخت مقبره برای شعاعالسلطنه در این مکان به صورت سنتی بوده است. این اتفاق برای شاه باعث خنده شده و اصطلاح “سنتی” را ناپسند دانست.
پس از بازگشت به منزل، جلسهای با دبیرالملک برگزار و برخی احکام برای ولایات تنظیم شد. شب هنگام، بعد از شام، افراد به خواندن روزنامه و گفتگو پرداختند.
این وقایع در کتابی به نام “خاطرات ناصرالدینشاه قاجار” که در زمستان ۱۳۹۸ منتشر شده، ثبت گردیده است.
