به گزارش خبرآنلاین، روزنامه اطلاعات به بررسی تصویر شیر و خورشید در تاریخ هنر و هویت ایرانی پرداخته است. این نماد کهن در آثار هنری ایران قدمتی چند هزار ساله دارد و به عنوان یکی از مهمترین نشانههای هویتی در فلات ایران شناخته میشود. قابل ذکر است که این نماد خاص به هیچ سلسله یا دوره سیاسی معینی وابسته نیست.
معناشناسی این نماد نیز نشان میدهد که شیر و خورشید مفاهیم مثبت و جهانی را به تصویر میکشد. در فرهنگ ایرانی، خورشید نماد روشنی، حیات و گرما بوده و شیر به عنوان نشانهای از شجاعت و دلیری مورد توجه قرار گرفته است. این نماد به ویژه در شاهنامه فردوسی به عنوان نماد قدرت و پهلوانی تجلی یافته است.
با ورود اسلام و گرایش به مذهب شیعه در ایران، معانی جدیدی به این نماد افزوده شد. در فرهنگ شیعه، شیر به عنوان مظهر امام علی و از القاب ایشان به شمار میرود. در اشعار مولوی نیز به این نماد اشاره شده و مفهوم «شیر خدا» در ستایش امام علی به کار رفته است.
در دوران صفویه و در تقابل با امپراتوری عثمانی که هلال ماه را نماد خود قرار داده بود، شیر و خورشید تبدیل به نمادی از هویت سیاسی و فرهنگی ایرانِ شیعی گردید. همچنین، در سطح بینالمللی، این نشان در قالب «جمعیت شیر و خورشید سرخ ایران» شناسایی شد و به عنوان نمادی رسمی در کنار صلیب سرخ و هلال احمر مورد پذیرش قرار گرفت.
فقیه معتبر شیعه، ملا احمد نراقی، تفسیر دینی از این نشان ارائه داده و شیر را مظهر امام علی، شمشیر را نمایانگر ذوالفقار و خورشید را نماد نور و روشنی اسلام میداند. این تفسیر بر جنبه وحدتبخش این نماد میان مسلمانان تأکید دارد.
با در نظر گرفتن تاریخ، ادبیات و معانی دینی، شیر و خورشید به عنوان نشانهای فرهنگی در هویت ایرانی شناخته میشود و میتواند به عنوان عاملی برای انسجام و گفتوگوی ملی مطرح شود. به بیانی دیگر، این نماد نمادی از آزادگی، شجاعت و روشنایی است که به تاریخ ایرانیان تعلق دارد.
