به گزارش خبرآنلاین، روزنامه جوان به بررسی رابطه ایران و آمریکا و مواضع اصلاحطلبان پرداخته است. سؤال اصلی این است که اگر همه ایرانیها مانند اصلاحطلبان طرفدار مذاکره بودند، آیا حمله آمریکا به ایران ممکن میبود؟ برخی معتقدند در این صورت مذاکره انجام میشد و از بروز جنگ جلوگیری میگردید. اما در واقع، این جاست که تفاوتهای اساسی میان اصلاحطلبان و حامیان نظام مشخص میشود: چقدر باید مذاکرات را ادامه داد و تا کجا باید به خواستههای دشمن تن داد؟ اصلاحطلبان تا کنون پاسخ روشنی به این موضوع ارائه نکردهاند.
تحلیلها نشان میدهد که اصلاحطلبان بارها از لزوم داشتن برنامه هستهای و قدرت کنترل بر تنگهها سخن گفتهاند و تأکید دارند که دنیا باید محل گفتمان و گفتگو باشد، نه جنگ. بنابراین منطق حامیان صلح در این جریان، به نظر میرسد با واقعیتهای موجود در تناقض باشد.
برخی انتقاداتی را متوجه این گروهها میکنند که در زمان جنگ چهلروزه سکوت کردند اما اکنون به مخالفت با جنگ برخاستهاند. این امر نمایانگر آن است که شجاعت و اراده لازم برای تغییر واقعیتها در این افراد وجود ندارد و بیشتر تحت تأثیر ترس از وضعیت کنونی تحلیلهایی ارائه میدهند.
اصلاحطلبان به نظر میرسد بیشتر نگران آرامش خود هستند تا امنیّت پایدار ایران. هر زمان که جنگی پیش میآید، این افراد حاضر به حمایت از مقاومت نمیشوند و این میتواند به ایجاد ناامیدی در جامعه منجر شود. آنان به انتقاد از دیگرانی میپردازند که از جنگ حمایت میکنند، در حالی که بسیاری تنها بر ضرورت دفاع از کشور تأکید دارند.
به هر حال به نظر میرسد که با بروز هرگونه بحران، برخی اصلاحطلبان به نوعی از میدان به در میروند و انتظار دارند که شرایط به گونهای تغییر کند که بدون تلاش و فداکاری، بهبود یابند.
