به گزارش خبرآنلاین، زنی که با نام «خانم حسینی» در محله هرندی شناخته میشد، به تازگی خبر شهادتش در میان اهالی منتشر شده است. این زن به طور معمول در طبقه بالای مسجد امام حسن مجتبی(ع) مینشست و با زنان و دختران در معرض آسیب، درباره زندگی، دین و اخلاق گفتگو میکرد. حالا که هویت واقعی او به عنوان زهرا حدادعادل، عروس امام شهید و همسر رهبر کنونی کشور فاش شده، اهالی این محله حسرت میخورند که چرا نمیدانستند با چه شخصیت مهمی برخورد داشتند.
همشهری آنلاین در گزارشی به جزئیات این مسئله پرداخته و به امکانات ساده و پذیراییهای معمولی که برای این بانوی بزرگوار ترتیب داده میشد، اشاره کرده است. سرایدار مسجد به یاد میآورد که هیچ کس از نسبت خانم حسینی با مقام معظم رهبری خبر نداشت و اگر این موضوع را میدانستند، به گونهای دیگر از او پذیرایی میکردند.
مریم اسفندیاری، یکی از اهالی، میگوید رفتار او همواره برای آنها شگفتانگیز بود. خانم حسینی با مهربانی و صمیمیت نزدیک میشد و هیچگاه خود را جدا از آنها نمیدانست. زهرا حاجیبابایی، همسایه دیگر او، توضیح داد که خانم حسینی تنها برای تدریس مسائل دینی نمیآمد، بلکه برای گوش دادن به مشکلات و شادیها و غمهای آنها حاضر میشد.
حسین دیندار، یکی دیگر از اهالی محله، به احترام خانم حسینی به خصوص نسبت به بزرگان مسجد اشاره کرده و خاطرنشان میکند که او همیشه از خودگذشتگی و فروتنی را به نمایش میگذاشت. این گزارش نشان میدهد که فقدان چنین فردیتی در زندگی اهالی غم عمیقی به جا گذاشته است.اهالی محله هرندی با حسی از غم به یاد روزهایی میافتند که در کنار زنی بزرگوار زندگی کردند، زنی که در سایه نامش نمیتوانستند او را بشناسند. او به مسجد امام حسن مجتبی(ع) میرفت، بدون اینکه توجه مردم را جلب کند. همیشه از در مردانه وارد میشد و اگر امام جماعت حضور داشت، به بزرگان مسجد ادای احترام میکرد. او هیچگاه خود را به نمایش نمیگذاشت و رفتاری ساده، مؤدب و مهربان داشت.
تجربهای که برخی از دختران محله، مثل سمیه، از کلاسهای آموزشی این زن به یاد دارند، بسیار گرانقدر است. سمیه از مهربانی و دلسوزیهای او یاد میکند و میگوید که این کلاسها برایش فراتر از آموزش بوده و به نوعی به کارش و زندگیاش هدف و معنا بخشید. او همچنین بیان کرد که بسیاری از دختران دیگر نیز با مشاورهها و حمایتهای خانم حسینی به مدرسه بازگشتند و هدفهای جدیدی برای خود تعیین کردند.
اهالی محله حالا بیشتر از جایگاه اجتماعی خانم زهرا حدادعادل درباره خصائل انسانی او صحبت میکنند. این زن انتخاب کرده بود که در یک محله آسیبدیده مشغول به فعالیت باشد و در عین حال خود را خانم حسینی معرفی کند. او هیچ فاصلهای با زنان محله ایجاد نکرد و زندگیاش به حسرتی مشترک میان اهالی تبدیل شد؛ حسرت روزهایی که نمیدانستند او چه کسی است و چه تأثیری بر زندگیشان داشته است. یکی از اهالی بیان کرد: «کاش میدانستیم… تا بفهمیم که چه بزرگی در کنار ما بوده است.»
اکنون خانم حسینی دیگر در مسجد حاضر نیست، اما یاد و تأثیرش بر زنان و دخترانی که روزی در کنار او بودند، باقیمانده است. اهالی هرندی پس از شهادت او به درک عمیقی از ارزش والای او رسیدند و همچنان در جستجوی ارجگذاری به شخصیت او هستند.
