به گزارش خبرآنلاین و به نقل از همشهری، به زودی یکی از روزهای مهم در تاریخ صنعت فضایی ایران رقم خواهد خورد. یکشنبه هفته آینده (۷ دی)، سه ماهواره ایرانی شامل پایا (طلوع ۳)، کوثر ۲ و ظفر ۲ طبق برنامه سازمان فضایی ایران از پایگاه وستوچنی روسیه به مدار لئو پرتاب خواهند شد. این پرتاب در ساعت ۱۴:۴۸ دقیقه به وقت ایران انجام خواهد شد.
این اقدام با استفاده از پرتابگر روسی سایوز صورت میگیرد. اطلاعات فنی مربوط به دو ماهواره سنجشی ظفر ۲ و کوثر ۲ پیشتر منتشر شده بود، اما اطلاعات جدیدی درباره ماهواره پایا که به عنوان یکی از سنگینترین و پیشرفتهترین ماهوارههای تصویربرداری ایران شناخته میشود نیز به تازگی اعلام گردیده است. این ماهواره با هدف کاربردهای غیرنظامی به فضا فرستاده میشود.
این پرتاب همزمان نشاندهنده ادامه تعهد ایران به توسعه برنامههای فضایی است و تأکیدی بر پیشرفتهای بومی و توانمندیهای صنایع دانشبنیان در راستای استفاده از دادههای ماهوارهای برای کاربردهای علمی و اقتصادی دارد. این برنامه همچنین به تقویت همکاریهای بینالمللی در حوزه فضایی، بهویژه با کشورهایی چون روسیه خواهد انجامید.
**مشخصات فنی**
– نام ماهواره: پایا (طلوع ۳)
– نوع مأموریت: سنجش از دور و تصویربرداری از سطح زمین
– وزن: حدود ۱۵۰ کیلوگرم
– دقت تصویربرداری: تصاویر سیاهسفید با دقت ۵ متر و تصاویر رنگی تا ۱۰ متر برای هر پیکسل
– محل پرتاب: پایگاه فضایی وستوچنی، روسیه
– پرتابگر: سایوز
– نوع مدار: مدار پایین زمین (LEO)
**کاربردهای عملی و علمی**
ماهواره پایا در عرصههای مختلف کاربردهای حیاتی دارد.
– **کشاورزی:** تصاویر با کیفیت بالا به کشاورزان کمک میکند تا وضعیت کشت را به دقت رصد کنند.
– **مدیریت منابع آب:** با استفاده از دادهها، برنامهریزی بهتری برای مصرف آب ممکن میشود.
– **محیطزیست و بلایای طبیعی:** پایش بلایای طبیعی از جمله سیل و آتشسوزیها با استفاده از دادههای ماهوارهای، واکنش سریعتری را به همراه خواهد داشت.
– **نقشهبرداری و شهرسازی:** استفاده از تصاویر ماهوارهای در برنامهریزی شهری و زیرساختها به تحلیل دقیقتری کمک میکند.
**چرا پرتاب از روسیه؟**
پرتابگر سایوز به عنوان یکی از معتبرترین موشکهای فضایی شناخته میشود که امکان قرار دادن دقیق ماهوارهها را در مدار پایین زمین فراهم میآورد. برای ماهوارههای سنگین و حساس مانند پایا، همکاری با یک پرتابگر مطمئن، احتمال موفقیت مأموریت را افزایش میدهد و استفاده از ظرفیت پرتابی روسیه موجب تسریع در رسیدن ماهواره به مدار میشود، بدون نیاز به انتظار برای پرتابگرهای داخلی.
