به گزارش خبرگزاری ایرنا به نقل از ایسنا، امروز سالروز تولد فرهاد ارژنگی، هنرمندی تأثیرگذار در عرصه موسیقی ایران است که با وجود عمر کوتاهش، نشانی عمیق بر فرهنگ موسیقی کشور گذاشته است. او بهعنوان نابغهای شناخته میشود که زندگیاش در سایه و ابهام گذشت و در یادها کمرنگ ماند.
فرهاد در یک خانواده هنری متولد شد که تاریخچهای ۵۰۰ ساله در خلق هنر داشتند. پدرش، رسام ارژنگی، نقاشی بزرگ بود و خود فرهاد هم همزمان با آهنگسازی و نوازندگی به نقاشی مشغول بود.
این هنرمند از سنین کودکی به نواختن تار پرداخت و در یازده سالگی به شاگردی علیاکبرخان شهنازی در آمد؛ افتخاری که او را در میان شاگردان متمایز میکرد. شهنازی بهویژه او را بهترین شاگرد خود تلقی میکرد و این نظر از استاد سختگیر او، ارزش زیادی دارد. داریوش طلایی، یک نوازنده معروف، همواره از فرهاد به عنوان نابغهای یاد میکند که به طرز مشکوکی از دنیا رفت.
فرهاد با پیشرفت شگفتانگیز خود، در بیستسالگی در آزمون جانشینی موسیخان معروفی برگزیده شد و به تدریس در هنرستان عالی موسیقی مشغول گردید. هوشنگ ظریف نیز اذعان داشت که اگر او زنده بود، بهعنوان یکی از بهترین نوازندگان تار شناخته میشد.
او تنها به کلاس درس محدود نشد و در تلویزیون به نواختن تار پرداخت و با سفر به کشورهایی چون ترکیه و افغانستان، موسیقی ایرانی را به جوانان دیگر معرفی کرد. فرهاد تألیفات و آثار هنری نیز از خود بهجا گذاشت که تعداد آنها به بیش از ۲۳ اثر میرسد.
مرگ او در سال ۱۳۴۰ بهصورت ناگهانی و مبهمی رخ داد و علت دقیق آن هرگز روشن نشد، که این امر تنها بر انگاره فقدان او افکنده است. پس از درگذشتش، سکوت و بیتوجهی نسبت به نام او در سالهای بعد ادامه یافت و علیرضا میرعلینقی به این نکته تأسف میخورد که چرا خانواده موسیقی ایران برای ۵۰ سال از فرهاد یاد نکردند.
یاد فرهاد ارژنگی نمایانگر نهتنها یک فرد، بلکه بارقهای از استعداد و مسیر ناتمام محسوب میشود و پرسش بزرگتری را به وجود میآورد: اگر او زنده بود، چه تأثیری بر موسیقی امروزی میگذاشت؟
