### تأثیر سرعت و تعداد گامها بر کاهش خطر مرگ زودرس
به گزارش خبرگزاری مهر و بنا بر اطلاعات منتشر شده در “مدیکال نیوز تودی”، تحقیقات جدید نشان میدهد که در زمینه کاهش خطر مرگومیر، سرعت پیادهروی به همان اندازه تعداد گامهای برداشته شده حائز اهمیت است.
این مطالعه مشخص کرده است که برای افرادی که کمتر از ۵ هزار قدم در روز برمیدارند، افزایش سرعت پیادهروی به بیش از ۸۰ گام در دقیقه به اندازه پیادهروی با سرعت ۶۰ گام در دقیقه و تعداد بیشتری از ۵ هزار قدم مؤثر است.
«امانوئل استاماتاکیس»، نویسنده این تحقیق و استاد دانشگاه موناش در استرالیا، اظهار داشت: «پیام کلیدی این مطالعه، انعطافپذیری در رفتار است. اهداف مربوط به تعداد گامها برای همه یکسان نیست و افرادی که قادر به پیادهروی طولانی یا با سرعت بالا نیستند، نیز میتوانند خطرات را کاهش دهند.»
محققان با بررسی دادههای ۱۰۳,۶۸۴ نفر که در میانگین سنی ۴۰ تا ۶۹ سال بودند، به تحلیل نتایج پرداختند. شرکتکنندگان در این مطالعه از سالهای ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵، به مدت ۷ روز به دیوایسهای پایش فعالیت متصل بودند تا اطلاعات مربوط به تعداد و شدت گامهای روزانه خود را ثبت کنند.
شدت گامبرداری با استفاده از شاخص «آهنگ گامبرداری در اوج ۳۰ دقیقه» ارزیابی شده است. این شاخص شامل میانگین تعداد گامها در دقیقه برای ۳۰ دقیقهای است که بالاترین تعداد گام ثبت شده است.
محققان تا نوامبر ۲۰۲۲ وضعیت شرکتکنندگان را پیگیری کرده و آمار مرگومیر ناشی از تمام علل و بیماریهای قلبی-عروقی را ثبت کردند. در نهایت، ۶۴,۷۴۳ نفر مورد بررسی قرار گرفتند که ۱,۶۹۷ مورد آن مرگ در طول مطالعه بوده و ۷۰,۰۷۵ نفر در زمینه مرگومیر ناشی از بیماریهای قلبی-عروقی مورد بررسی قرار گرفتند.
نتایج نشان داد افرادی که روزانه بین ۷,۵۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ گام برمیدارند، کمترین خطر مرگ زودرس را دارند. همچنین، کسانی که کمتر از ۵,۰۰۰ گام با سرعت بیشتر پیادهروی میکنند، خطر کمتری نسبت به افرادی که بیشتر از این تعداد گام با سرعت کمتر برمیدارند، دارند.
استاماتاکیس تأکید کرد: «نه تنها تعداد قدمها، بلکه شدت آنها نیز اهمیت دارد و ترکیبی از این دو باید قابل ادامه باشد. مطالعه ما نشان داد برداشتن ۷,۵۰۰ تا ۱۰,۰۰۰ قدم در روز با کمترین خطر مرگومیر مرتبط است.»
وی همچنین توصیه کرد که نیاز نیست افراد ساعتها به ورزش اختصاص دهند. فعالیتهای کوتاه و پراکنده، از جمله دوچرخهسواری صبحگاهی یا پیادهروی بعد از شام، نیز مؤثرند. هدف اصلی داخلی کردن حرکت به برنامه روزانه است، چرا که ثبات و پیوستگی از انجام بینقص تمرینات مهمتر است.
استاماتاکیس در پایان خاطرنشان کرد: «بدن به الگوهای عادتمند پاسخ میدهد، نه تلاشهای گاه به گاه. بنابراین، نظم روزانه قویتر از یک پیادهروی مقطعی است.»
