**موج گرما در آمریکای شمالی در سال ۱۹۳۶؛ رکوردهای بیسابقه و تأثیرات اجتماعی**
به گزارش خبردونی، در تابستان سال ۱۹۳۶، ایالات متحده و کانادا شاهد یک موج گرمای خطرناک و بینظیر بودند. در یکی از روزها، دمای منطقه آلتوس در اوکلاهما به ۱۲۰ درجه فارنهایت رسید و در همان روز، ساکنان جیغ و فریاد کردند که جاسپر پندلتن هنگام دوچرخهسواری شلوارک پوشیده است، در حالی که او فقط پاچههای شلوارش را بالا زده بود تا از گرما فرار کند. این عمل به ویژه در آن زمان باعث ایجاد واکنشهای اجتماعی متناقضی میشد.
آنگونه که جف ویلیامز، نویسنده کتاب «تابستان مرگ: موج گرمای بزرگ ۱۹۳۶ و شکلگیری آمریکای امروز» توضیح میدهد، در بسیاری از شهرها تصمیمات قانونی خاصی در رابطه با پوشش مردم به ویژه استفاده از شلوارک اتخاذ شده بود که معمولاً به نام «قوانین ضد شلوارک» شناخته نمیشد.
در واقع، شرایط نامساعد جوی و گرمای شدید، معیاری جدید برای استانداردهای پوشش و حجاب جهت خنکتر ماندن ایجاد کرد.
این موج گرما پس از یک زمستان بسیار سرد ۱۹۳۶ شکل گرفت. جوامع مختلف از جمله لنگدون در داکوتای شمالی، ۴۱ روز متوالی دمای زیر صفر را تجربه کردند. اما از ماه مه، تغییرات جوی شروع به تشدید کرد و کشور با موج گرمایی بیسابقه مواجه شد.
ویلیامز در اینباره میگوید: «گنبد گرما بر سر تمام کشور نشسته بود. شرایط بهویژه در ماههای ژوئن و جولای به شدت بحرانی شد و بسیاری از افراد امیدوار بودند تا اوت اوضاع بهبود یابد، که چنین نشد.»
در سال ۱۹۳۶، خشکسالیها و طوفانهای گردوغبار به مشکلات جدیای در دشتهای بزرگ دامن زدند و در نتیجه، تابستان گرمی را برای کشاورزان و ساکنان پیش آورد. متوسط دما در این تابستان به حدود ۷۴ درجه فارنهایت رسید و این دما تنها با یکصدم درجه در سال ۲۰۲۱ شکسته شد. برخی شهرها دماهایی بالای ۱۰۵ درجه را نیز تجربه کردند.
در آن سال، کمبود سیستمهای تهویه مطبوع در مکانهای عمومی و خصوصی جان میلیونها آمریکایی را به خطر انداخت. در حالی که برآوردهای رسمی تعداد کشتهشدگان را حدود ۵۰۰۰ نفر اعلام کردهاند، ویلیامز تخمین میزند که حداقل ۱۱۰۰۰ آمریکایی و ۷۸۰ کانادایی بهخاطر شرایط جوی جان خود را از دست دادند.
موج گرما به نوعی باعث نزدیکی اجتماعی بین مردم شد؛ آنها به سینماها هجوم میبردند که در آن زمان ۴۰ درصد از آنها دارای سیستم تهویه مطبوع بودند. این واقعیت به خوبی نشاندهنده تأثیرات عمیق و متنوع این موج گرما بر زندگی و فرهنگ مردم آن زمان است.در گزارشی از وضعیت زندگی نامناسب یک گروه از افراد، توضیح داده شد که بسیاری از آنها در پارکها و اطراف ساختمانهای دولتی خوابیدهاند. ویلیامز، یکی از شاهدان، بیان میکند که خوابیدن در میان جمعیت دشواریهایی به دنبال دارد، بهویژه در شرایطی که افراد قبل از خواب به صحبت میپردازند و حتی در خواب نیز صحبت میکنند.
نشان داده شده که گرمای شدید و عدم خواب کافی میتواند به بروز تصمیمات نادرست و خطرات جدی منجر شود. برخی از افراد به دلیل کمتوجهی به خطرات، در رودخانههای آلوده شنا کرده و در گودالهای شنی غرق شدهاند. همچنین، گزارشی از حادثهای در نبراسکا وجود دارد که در آن یک مرد میانسال به دلیل خوابیدن بر روی پشتبام سقوط کرده است.
ضمناً، برخی از داراییهای شخصی افراد نیز به آنها آسیب زدهاند. برای مثال، خانهای با سقف حلبی در نیویورک به دلیل گرمای بیش از حد آسیب دید و مشکلاتی از جمله ترکیدن لاستیکها موجب تصادفات متعددی شدند. ویلیامز هشدار میدهد که گرما میتواند به شیوههای غیرقابل پیشبینی باعث بروز حوادث مرگبار شود.
در خصوص پوشاک، قانونی شدن پوشیدن شلوارک در برخی مناطق توجهات را جلب کرده است. در ماه ژوئیه، روزنامهای در آیووا به اهالی یادآوری کرد که حق پوشیدن لباسهای کمتر را دارند. اما در یونکرز نیویورک، اجازه پوشیدن شلوارک محدود بود. در ۱۰ ژوئیه، دو نفر به خاطر نقض این قانون جریمه شدند، اما قاضی اقدامات آنها را تعلیق کرد و این دو فرد درخواست تجدیدنظر کردند. در سال ۱۹۳۷، آنها موفق شدند و قانون محدودکننده را باطل کردند.
با این حال، موج گرمای ۱۹۳۶ تغییری بنیادین در فرهنگ مد ایجاد نکرد، هرچند به نظر میرسد تا حدودی به تغییر نگرشها در لباسپوشیدن کمک کرده باشد. در دهههای بعد، پوشیدن شلوارک رواج بیشتری پیدا کرد و در دهه ۱۹۵۰ به یک مد ماندگار تبدیل شد.
