به گزارش خبردونی، سروش جنابی، پژوهشگر حوزه فرهنگی به ملاحظات اقتصادی خانوادههای تهرانی در دوران قدیم اشاره کرده و عنوان کرده که ذخایر خانوادهها در آن زمان به جای ارز و سکه، شامل ظروف مسی و فرشها بود. او به نقل از جعفر شهری، نویسنده کتاب «طهران قدیم»، یادآور میشود که خرید این ظروف به عنوان سرمایهای ارزشمند محسوب میشد و خانوادهها به جوانان توصیه میکردند که این اقلام را خریداری کنند. شهری نیز این نکته را تأکید میکند که این ظروف با وجود عدم نیاز، در زمان بحران مالی قابلیت فروش و تأمین هزینهها را داشتند.
وی همچنین به اهمیت ظروف مسی در جهیزیه دختران اشاره کرده و میگوید هرچقدر تعداد و کیفیت این ظروف بیشتر باشد، شانس دختر برای ورود به زندگی مشترک افزایش مییافت. به گزارش شهری، ظروف مسی همچنین در قالب نذر و وقف مورد استفاده قرار میگرفت و نام واقف یا عبارت «وقف» بر آنها حک میشد تا به عنوان نذر در دسترس قرار گیرد.
شهری همچنین خاطرنشان میکند که فرش نیز از دیگر داراییهای با ارزش تهرانیها بود که علاوه بر زیبایی، امکان فروش آن در مواقع ضروری وجود داشت. او به محبوبیت طلا در میان زنان آن زمان نیز اشاره کرده و میگوید طلا نه تنها جنبه زینتی داشت، بلکه به عنوان پسانداز و تأمین آینده در نظر گرفته میشد. استقامت زنان در خرید طلا، نشانهای از قناعت آنها بود و تعداد النگوها مایه افتخارشان به شمار میرفت.
در نهایت، شهری به ارتباط فرهنگ و الماسهای زینتی نیز اشاره کرده و باور داشت که طلا به عنوان نشانه قوت قلب و روشنیچشم در بین اعضای خانوادهها شناخته میشد.
