به گزارش خبرگزاری ایرنا، نجفقلی حبیبی، پژوهشگر فلسفه اسلامی و عضو هیأت امنای سازمان اسناد و کتابخانه ملی جمهوری اسلامی، در گفتوگو با این خبرگزاری به تاریخچه فعالیتهای خود پس از انقلاب پرداخت. او که در دور نخست انقلاب نقش نمایندگی مجلس شورای اسلامی و عضویت در شورای بازنگری قانون اساسی را ایفا کرده است، در ابتدای انقلاب بهعنوان رئیس دانشسرای تربیت معلم شهرری مشغول به فعالیت شد.
وی در ادامه به انتقال خود به دانشکده الهیات دانشگاه تهران اشاره کرد و گفت که استاد محمد مفتح، مسئول این دانشکده، بهطور مستقیم پیگیر استخدام او در هیأت علمی دانشگاه بوده است. حبیبی همچنین به تغییر نام دانشگاه «محبوبه متحدین» به «الزهرا» و نقش خود در این تغییر اشاره کرد.
این پژوهشگر درباره تاسیس دانشگاه تربیتمدرس نیز توضیح داد که در آن زمان رئیس دانشکده حقوق دانشگاه تهران بوده و پس از تأسیس مدرسه تربیتمدرس با چالشهایی روبرو شده است. او بیان داشت که این مدرسه به دلیل عدم سازماندهی مناسب مورد انتقاد قرار گرفت و حتی وزیر علوم وقت پیشنهاد انحلال آن را مطرح کرده بود.
با این حال، حبیبی بهصورت قاطعانه در مقابل این پیشنهاد ایستاد و تاکید کرد که او مسئولیت این مدرسه را نمیپذیرد مگر اینکه آن را حفظ کند. وی به یادآوری این نکته پرداخت که در آن زمان بسیاری از استادان معتقد به انحلال مدرسه بودند، اما او تصمیم به ادامه فعالیت و حفظ آن گرفت.**تاریخچه راهاندازی دانشگاه تربیتمدرس به روایت یک مقام مسئول**
در گفتوگویی که به تازگی منتشر شده، یکی از مسئولان سابق دانشگاه تربیتمدرس از چالشها و موفقیتهای آغاز به کار این نهاد آموزشی سخن گفته است. وی نقل میکند که پس از پذیرش حدود ۶۰ تا ۷۰ دانشجو و اعلام آمادگی برای راهاندازی دانشگاه، آگهیای برای پذیرش دانشجو در حدود ۱۰۰ رشته منتشر کردند؛ اقدامی که منجر به خشم برخی از مسئولان وقت از جمله مرحوم دکتر احمد احمدی شد.
با وجود واکنشهای تند، این مسئول تاکید کرد که آگهی منتشر شده باید اجرا میشد و بلافاصله پذیرش دانشجویان آغاز شد. بعد از شش ماه، پذیرش دوبارهای انجام شد و به تدریج دانشگاه سامان گرفت. زمین دانشگاه نیز که در ابتدا متعلق به دانشگاه تهران بود، تحت دستور مهندس میرحسین موسوی به نام تربیتمدرس منتقل شد.
در ادامه مسیر، تعداد دانشجویان به حدود ۸۰۰ نفر رسید و این دانشگاه به عنوان یک نهاد آموزشی مستقل و موثر مطرح شد. هیات امنای دانشگاه شامل افراد برجستهای چون آقای خامنهای رئیسجمهور وقت بود و آنان بر سیاستگذاریهای دانشگاه نظارت داشتند.
این مقام مسئول درباره یک تهدید به انحلال دانشگاه نیز به بیان تجربهاش پرداخت. وی با میانجیگری دوستانش موفق به ملاقات با امام خمینی(ره) شد تا دغدغههای خود را مطرح کند. امام پس از شنیدن صحبتهای وی دستور نوشتن گزارشی کتبی را دادند که به دنبال آن، دانشگاه از آسیبپذیری خارج شده و تهدیدات به انحلال آن برطرف گردید.
این مسئول در پایان اظهار داشت که نهاد تربیتمدرس به عنوان یک بستر برای تربیت اساتید دانشگاهی با هدف تقویت تحصیلات عالیه در کشور تأسیس شده و هیچ نیّتی برای حذف اساتید دانشگاهها وجود ندارد.در گزارشی از تاریخچه دانشگاه تربیتمدرس، اشاره شده که در زمان تأسیس این دانشگاه، جوی نگرانکننده در میان برخی مسئولان ادامه داشت که به اخراج اساتید دانشگاهها اشاره میکرد. این مسئله به وضوح نادرست بود، زیرا هدف اصلی سازندگان دانشگاه، توسعه آموزش عالی در مناطق مختلف کشور بود. در آن برهه، بسیاری از نقاط کشور فاقد دانشگاه بودند و فارغالتحصیلان این مرکز جدید به تأسیس دانشگاههای جدید در بخشهای مختلف کشور همت کردند.
به عنوان بخشی از این روند، در اولین جشن فارغالتحصیلی تربیتمدرس، انجمنی تحت عنوان “انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه” تأسیس شد تا پیوندی میان فارغالتحصیلان و دانشگاه حفظ کند. این انجمن همچنان فعال و گسترده است.
با وجود چالشها، دانشگاه تربیتمدرس به یکی از مراکز آموزشی مهم تبدیل شد. هیأتامنای دانشگاه نیز شامل شخصیتهای برجستهای همچون رهبر معظم انقلاب در زمان ریاست جمهوری و آقای مهندس موسوی، نخستوزیر وقت و دکتر حسن حبیبی، وزیر دادگستری بود. اعضای دیگری همچون دکتر علیاکبر صالحی از دانشگاه شریف نیز در این هیأت وجود داشتند.
در این دانشگاه، تعداد زیادی از اساتید و دانشجویان آموزش دیده و فارغالتحصیلان آن به تأسیس دانشگاههای جدید در مناطق کمتر برخوردار کمک کردند. برخی از این دانشگاهها توسط خودشان ایجاد شد و اکنون دانشگاه تربیتمدرس به عنوان یکی از مؤسسات آموزشی معتبر کشور شناخته میشود.
