به گزارش منابع خبری، در 31 ژانویه 1950 (11 بهمن 1328)، هری س. ترومن، رئیسجمهور ایالات متحده، بهطور رسمی تصمیم به حمایت از توسعه بمب هیدروژنی را اعلام کرد؛ سلاحی که از نظر تئوری صدها برابر قدرتمندتر از بمبهای اتمی بود که علیه ژاپن در جنگ جهانی دوم استفاده شد.
این اعلامیه در شرایطی صورت گرفت که پنج ماه قبل، ایالات متحده برتری هستهای خود را با آزمایش موفقیتآمیز یک بمب اتمی توسط اتحاد شوروی در قزاقستان از دست داده بود. در پی این رویداد، گزارشهایی حاکی از جاسوسی کلاوس فوکس، دانشمند برجسته برنامه هستهای ایالات متحده برای شوروی منتشر شد که موجب نگرانیهای بیشتری شد. در نتیجه، ترومن با تخصیص بودجهای وسیع، فرایند رقابتی برای ساخت نخستین «ابربمب» را تصویب کرد، اصطلاحی که در بیانیه خود از آن یاد کرد.
در 1 نوامبر 1952 (10 آبان 1331)، ایالات متحده موفق به آزمایش «مایک» (Mike)، نخستین بمب هیدروژنی دنیا در جزیره اقیانوسی انیوتاک شد. این سلاح گرما هستهای با قدرت 10.4 مگاتن، بر مبنای اصول تلر–اولام طراحی شده بود و به اندازهای قوی بود که یک جزیره کامل را در یک لحظه نابود کرد و دهانهای به پهنای بیش از یک مایل ایجاد کرد.
شعله انفجار مایک به حدی بزرگ بود که ابر قارچی آن ظرف 90 ثانیه تا ارتفاع 57 هزار فوت بالا رفت و به لایه استراتوسفر رسید. یک دقیقه بعد، این ارتفاع به 108 هزار فوت رسید و در نهایت به 120 هزار فوت پایدار شد. نیم ساعت پس از آزمایش، ابر قارچی به عرض 60 مایل گسترش یافت.
در 22 نوامبر 1955 (30 آبان 1334)، اتحاد شوروی نیز با استفاده از همان اصول، نخستین بمب هیدروژنی خود را منفجر کرد. این دو رویداد موجب شد که هر دو ابرقدرت به «بمب جهنمی» دست یابند و تهدید جنگ گرماهستهای برای نخستین بار جامعه جهانی را تحتالشعاع قرار دهد.
