مدرسه موسیقی وزیری که در سال ۱۳۰۲ به ابتکار کلنل علینقی وزیری تأسیس شد، بهعنوان یکی از نهادهای کلیدی در شکلدهی به موسیقی نوین ایران در دوران معاصر شناخته میشود. این موسسه، محل ظهور چهرههایی همچون ابوالحسن صبا، روحالله خالقی و عبدالعلی وزیری بوده که تأثیرات عمیق و مثبتی بر مسیر موسیقی ایرانی گذاشتند. عبدالعلی وزیری (۱۳۶۸-۱۲۸۶) یکی از خوانندگان مؤثر و برجسته موسیقی اصیل ایرانی، تا سن ده سالگی زیر نظر برادرش آموزش دید و پس از یادگیری ساز تار به مجال آواز روی آورد.
در گفتوگوی مفصلی که اوایل اسفند ۱۳۵۶ با سعید ویسزاده، خبرنگار روزنامه اطلاعات، داشت، وزیری به دلایل کاهش فعالیتهایش و وضعیت کنونی موسیقی ایرانی اشاره کرد. او با ابراز تأسف از درگذشت دوستان نزدیکش، بخصوص روحالله خالقی و ابوالحسن صبا، کاهش فعالیتهای خود را طبیعی دانست و تاکید کرد که زمان اکنون متعلق به نسل جوان است. همچنین، او انتقاداتی نسبت به بینظمی در فضای موسیقی، کمبود ارکسترهای منسجم، فقدان مدیریت هنری مؤثر و کاهش حمایتهای نهادی ابراز کرد و وضعیت فعلی را نسبت به گذشته آشفتهتر توصیف کرد.
وزیری در بخشی از این گفتوگو موضوع ردیف موسیقی ایرانی را بهعنوان «الفبای موسیقی» معرفی کرد و آن را ابزاری برای خلق دانست که محدودکننده نیست. به اعتقاد او، همانطور که آشنایی با الفبا شرط بنیادین نویسندگی است ولی به تنهایی کافی نیست، ردیف نیز مقدمهای برای خلاقیت موسیقایی به شمار میرود. وزیری همچنین گفت که در موسیقی ایرانی، برتری محتوا و احساس بر فرم وجود دارد و تنوع ردیفها نشاندهنده گستردگی ابراز هنری در فرهنگ ایران است.
در نهایت، او با نگاهی مثبت به امکان ترکیب شعر نو با موسیقی ایرانی، تجربه شخصی خود در این زمینه و پیشینه گروهخوانی در موسیقی سنتی ایران پرداخت و زمان را در حل این چالشها تعیینکننده دانست.
متن کامل این گفتوگو را میتوانید در منابع مربوطه مطالعه کنید.
