به گزارش خبرگزاری، در این مطلب به مرور خاطرات آیتالله خامنهای، رهبر انقلاب، در کتاب «خون دلی که لعل شد» پرداخته شده است. این بخش به تجارب ایشان در زندانهای رژیم پهلوی میپردازد.
آنطور که آیتالله خامنهای توضیح میدهد، از اوایل جوانی و با آغاز نهضت امام خمینی (ره)، راه مقاومت در برابر رژیم ستمگر را انتخاب کرد. ایشان به وضوح میداند که این مسیر، پر از سختی و دشواری است و به همین دلیل، از قبل برای تحمل هر گونه زجر و شکنجه آماده بوده است.
وی اولین بار در بیرجند بازداشت شد و این آغاز نشاندهنده آمادگیاش برای ادامه مبارزه، با وجود تهدیدها و شکنجهها بود. آیتالله خامنهای در طول نهضت اسلامی تا پیروزی انقلاب، شش بار به زندان افتاد و یکبار نیز به تبعید رفت. همچنین، بارها برای بازجویی به مراکز امنیتی فراخوانده شد.
ایشان اشاره کردند که نظام و قوانین موجود در رابطه با زندان، به حکمت و مصلحت انسانی توجه خاصی دارند؛ در شریعت اسلامی هم زندان احکام ویژهای دارد. بر خلاف زندانهای گذشته، که عمدتاً برای انتقامجویی و جلوگیری از فعالیتهای سیاسی بود، زندانهای جمهوری اسلامی در پی اصلاح و بازپروری زندانیان هستند تا آنها پس از آزاد شدن، زندگی آبرومندانهای را آغاز کنند.
آیتالله خامنهای تجربههای خود را در زندانهای رژیم شاه اینگونه توصیف میکند که آنجا شرایطی کاملاً متفاوت از زندانهای امروزی حاکم بود. در ابتدای نهضت، برخوردها با روحانیون به نسبت ملایمتر بود، اما با تشدید مبارزات، سختگیریها افزایش یافت و شکنجههای شدیدی در کار بود.
وی همچنین به تعداد بالای روحانیون بازداشتی در دوران مبارزه اشاره میکند و اعلام میکند که در مجموع، بالغ بر دو سال را در زندانها سپری کرده است. اما این زمان در سلول انفرادی گذرانده شد و او هرگز به بند عمومی منتقل نشد؛ جایی که به گفتهی او، فرصتی برای آموزش، معاشرت و انجام فعالیتهای ورزشی وجود داشت.
این مطالب از کتاب «خون دلی که لعل شد» بهدست آمده است.
