به گزارش خبرگزاری **ایسنا**، در عملیات نظامی به نام «کربلای ۱۰» که در غرب کشور انجام شد، بخشهای وسیعی از اراضی به تصرف رزمندگان ایرانی درآمد. به دلیل حضور گسترده کردهای معارض عراقی، در مراحل اولیه این عملیات تلاشها معطوف به برقراری ارتباط میان مناطق آزاد شده و ایران بود. محدوده اجرای این عملیات از شمال به رودخانه مرزی «گلاس»، از جنوب به «آوسیویل»، از شرق به «سورکوه» و از غرب به ارتفاعات «گردهرش» و عمومی «آسوس» منتهی میشد. این منطقه دارای عوارض سخت و ارتفاعات بلند است که تردد در آن را دشوار میسازد.
با این حال، بهدلیل درختان بلند پایین ارتفاعات، این شرایط برای اختفای نیروها و جابهجایی آنها در طول روز مناسب بود. تا پیش از اجرای عملیات «والفجر ۹» در پاییز ۱۳۶۴، استعداد نظامی دشمن در این ناحیه چندان قابل توجه نبود، اما پس از آن و به ویژه بعد از عملیاتهای «فتح ۱ و ۲»، تحرکات دشمن افزایش یافت و تلاشهای متعددی برای تصرف مناطق تحت کنترل کردها انجام شد.
تحلیل دشمن این بود که اگر اقدام جدی صورت نگیرد، قوای نظامی ایران به سمت «ازمر» و «سلیمانیه» پیشروی خواهند کرد. با وجود تلاشهای دشمن، در تاریخ ۳۰ فروردین ۱۳۶۶، عملیات کربلای ۱۰ با شعار «یا صاحبالزمان (عج) ادرکنی» از سوی نیروی زمینی سپاه آغاز شد و با وسعت ۲۵۰ کیلومتر مربع انجام گرفت.
این عملیات به عنوان نخستین اقدام بزرگ در غرب کشور بعد از انتقال محور جنگ از جنوب به شمال، همزمان با حملات منظم دیگر نیروها در «ماووت» و همکاری با قرارگاه «رمضان» و اتحادیه میهنی کردستان عراق در ناحیه سلیمانیه رخ داد.
در نتیجه این حمله، ۵۰ روستای منطقه آزادسازی شد و ارتفاعات سرلگو، بردهوش و چند ارتفاع دیگر به کنترل رزمندگان ایرانی درآمد. همچنین ۲۰ کیلومتر از جاده ماووت- سلیمانیه به تصرف درآمد. تجهیزات دشمن شامل یک هلیکوپتر، دهها تانک و نفربر و مقادیر زیادی سلاح منهدم شد و تعداد کشتهها و زخمیهای دشمن به ۴۲۳۵ نفر رسید.
در این عملیات، رزمندگان همچنین هشت تانک و نفربر و مقداری سلاح و مهمات را به غنیمت گرفتند. از جمله شهیدان برجسته این عملیات، «حسن شفیعزاده» فرمانده توپخانه نیروی زمینی سپاه بود.
