در بهار سال ۱۳۳۸، آلفرد هیچکاک پیش از سفر به لندن برای تولید فیلم جدیدش، چند روزی را در هتلی لوکس نزدیک شانزلیزه پاریس گذراند. وی به منظور معرفی فیلم «سرگیجه» با بازی کیم نواک و جیمز استوارت به مخاطبان فرانسوی، در سالن باشکوه هتل پلازا مهمانی خصوصی برگزار کرد که جمعی از خبرنگاران سینما در آن حضور داشتند. پری صابری، کارگردان نامی تئاتر و خبرنگار ۲۷ ساله روزنامه اطلاعات، از جمله مهمانان این رویداد بود و گفتوگویی کوتاه و جذاب با این کارگردان مطرح انجام داد که در تاریخ هشتم اردیبهشت ۱۳۳۸ در روزنامه منتشر شد.
هیچکاک در پاسخ به سؤال درباره تأثیر ادگار آلنپو بر «سرگیجه» ضمن ابراز ارادت به این نویسنده، هرگونه تأثیر مستقیم را رد کرد و تأکید کرد که زبان سینما با ادبیات تفاوت دارد. او بیان کرد که اقتباس از آثار ادبی بزرگ لزوماً به موفقیت فیلم منجر نمیشود و حتی میتواند انتظارات تماشاگران را بیش از حد بالا ببرد، در حالی که رمانهای سادهتر میتوانند زمینهای مناسب برای پردازش سینمایی فراهم کنند.
در مورد تفاوت رمان «بین مردگان» با نسخه سینمایی آن، هیچکاک توضیح داد که در فیلم، تماشاگران زودتر از وقوع راز داستان آگاهی مییابند، اما تعلیق تا انتها حفظ میشود. این ادبیات او را مؤثرتر از غافلگیری در آخر داستان دانست. او بهطور شاعرانه بیان کرد که صحنه جنایت میتواند در طبیعتی آرام و زیر آفتاب رخ دهد، جایی که تضاد زیبایی و ترس، بر شدت تعلیق میافزاید.
با طنزی خاص، هیچکاک اظهار داشت که تماشاگران او را به ساخت فیلمهای جنایی «محکوم» کردهاند و حتی در صورت ساخت یک افسانه، همه به دنبال راز قتل خواهند بود. او سینما را شغفی دانست که به اضطرابهای درونیاش آرامش میبخشد و در مورد کیم نواک نیز اشاره کرد که هدایت بازی او چالشبرانگیز بوده، اما نتیجه کار موفقیتآمیز از آب درآمده است.
