به گزارش خبردونی، علی نیکویی، کارشناس تاریخ ایران باستان و روزنامهنگار، در سخنانی به مروری بر فعالیتهای «ذبیحالله منصوری»، مترجم معروف ادبیات ایران پرداخت. او ضمن اشاره به برنامههای دیدنی «خسرو معتضد» و «مسعود بهنود» در رسانههای اجتماعی، به سادهزیستی و دلنشینی جملات منصوری در میان مردم عادی اشاره کرد. نیکویی معتقد است که تلاشهای منصوری در ترویج فرهنگ مطالعه و آشنایی با تاریخ، او را به شخصیتی محبوب بدل کرده است.
نیکویی همچنین به روند تغییرات در صنعت نشر از دهه سی خورشیدی اشاره کرد و گفت که با روی کار آمدن چندین مؤسسه انتشاراتی، ناشران خصوصی متعددی به تولید کتابهای عامهپسند پرداختند. در این میان، منصوری به عنوان مترجمی با تعداد زیادی آثار، به ویژه در حوزه رمان، شناخته میشود. او نزدیک به ۱۱۰ عنوان کتاب را به زبان فارسی ترجمه کرد، اما در برخی موارد امانتداری در ترجمه را رعایت نکرد و به دلیل گنجاندن اطلاعات اضافی در آثار، مورد انتقاد قرار گرفت.
کتابهای منصوری به رغم تلاش او برای همراستایی با تاریخ واقعی، در برخی موارد از دقت تاریخی برخوردار نیستند. خود او در پاسخ به انتقادات گفته است که در زندگی باید با دزدی، کتاب بدزدد.
نیکویی در پایان به این پرسش اشاره میکند که جامعه روشنفکری چه تحلیلی باید از آثار منصوری داشته باشد. اگرچه او برخی ترجمههای بررسی شده را به نویسندگان معتبر نسبت میدهد، اما متذکر میشود که برخی از آثار او بدون نویسنده مشخص باقیمانده و باید به عنوان تألیف منصوری شناخته شوند. در نهایت، خوانندگان باید در ارزیابی آثار منصوری هوشیار باشند و انتخاب خود را با توجه به کیفیت ترجمهها انجام دهند.آثاری که ذبیحالله منصوری نوشته، به گونهای نوشته شدهاند که برخی از آنها را میتوان بهعنوان اقتباسهای ادبی در نظر گرفت. هرچند آثار وی در زمینه مذهب، فلسفه و تاریخ اسلام با نقدهایی مواجه هستند و به طور کلی باید با تأکید بر عدم اعتبار آنها معرفی شوند، زیرا بهنوعی برداشتهای شخصی منصوری به شمار میآیند.
منصوری، مشهور به قلم سلیس و اثرگذار خود، آثارش را در قالبهای ادبی گنجانده است. اما نوشتههای او که تاریخ و افسانه را در هم آمیختهاند، به درستی از سوی منتقدان به عنوان تاریخ واقعی پذیرفته نمیشوند و بیشتر به عنوان رمانهای تاریخی و داستانهای مبتنی بر روایتهای تاریخی تلقی میشوند.
### توضیحات:
1. ذبیحالله حکیمالهی دشتی، مشهور به ذبیحالله منصوری، در سال ۱۲۷۸ در سنندج و در تاریخ ۱۹ خرداد ۱۳۶۵ در تهران درگذشت.
2. مفهوم رمان فرانسوی به سبکی از نویسندگی اشاره دارد که به مسیحیت و ادبیات قرون وسطی مرتبط است و در آن نویسنده آزادی بیان تخیلات و تفکرات خود را دارد.
3. پاپیروس یک نوع کاغذ اولیه است که از نی آبی بهدست میآید و مصریان باستان از آن برای نوشتن استفاده میکردند.
4. خط هیروگلیف، خط باستانی مصریها است که در آثار تاریخی دیده میشود.
5. به عنوان نمونه، در کتاب “خداوند الموت”، جزییات مربوط به قتل خواجه نظامالملک به تصویر کشیده شده که نشاندهنده واقعهای تاریخی است که با روایتهای خاص منصوری ترکیب شده است.
