وبسایت خبری
خبردونی

بازگشت به دکترین عمیق مداخله‌گری و استعمار کلاسیک در آمریکای لاتین: واقعیت‌های دردناک کاراکاس و رویای نفت ارزان در ونزوئلا

بومرنگ تاریخ در ونزوئلا: رویای نفت ارزان و واقعیت‌های تلخ کاراکاس / کاخ سفید به دکترین استعمار کلاسیک و مداخله‌گرایی در آمریکای لاتین بازگشته‌است

به گزارش خبرآنلاین، نشریه **آتلانتیک** به قلم **دیوید گراهام**، تحلیل‌گر سیاسی، به ارزیابی آخرین تحولات کاخ سفید در زمینه ونزوئلا پرداخته است.

**اسمدلی باتلر**، سرلشکر تفنگداران دریایی آمریکا، در سال ۱۹۳۱ پس از خدمت در مناطقی همچون مکزیک و هائیتی به بازنشستگی رسید. او یکی از برجسته‌ترین نظامیان ایالات متحده به شمار می‌رفت. اما در سال ۱۹۳۵، او با نگاهی انتقادی اذعان کرد که طی دهه‌ها، تنها به عنوان ابزار مالی وال‌استریت و سرمایه‌داران عمل کرده است و عواقب این مداخلات را بر دوش مالیات‌دهندگان و سربازان گذاشته است.

در حال حاضر، **دونالد ترامپ**، رئیس‌جمهور آمریکا، در حال بازتولید همین الگو در ونزوئلا است؛ الگویی شامل مداخلات نظامی، تشکیل دولت دست‌نشانده، بهره‌برداری از ذخایر نفتی و ترویج تنش‌های دائمی که ممکن است بذر جنگ‌های آینده را بکارند.

نیروهای نظامی ایالات متحده با ورود به ونزوئلا، **نیکلاس مادورو**، رئیس‌جمهور سابق این کشور را دستگیر کردند. دولت آمریکا با استناد به اتهامات قاچاق مواد مخدر تلاش کرده است تا توجیهی برای این عملیات فراهم کند، اما ترامپ به‌روشنی اعلام کرده که هدف اصلی کسب ذخایر نفتی ونزوئلاست. او به صراحت بیان داشت که می‌خواهد ذخایر استراتژیک نفت آمریکا را با نفت ونزوئلا پر کند و این را هدیه‌ای از سوی مردم ونزوئلا به مردم آمریکا توصیف نمود.

تحقیقات نشان می‌دهد که این توافق نوعی باج‌خواهی تحت فشار نظامی است. مردم ونزوئلا، به علت شرایط دشوار اقتصادی، قادر به موافقت با واگذاری ذخایر طبیعی خود به یک ابرقدرت نیستند. آمریکا نه تنها به برکناری مادورو اقدام نکرد، بلکه موانع جدی برای بازگشت او ایجاد کرد. در این راستا، واشنگتن یکی از معاونان مادورو را به عنوان رئیس‌جمهور منصوب کرده و **مارکو روبیو**، وزیر امور خارجه، به طور مستقیم بر فعالیت‌های او نظارت دارد.

در عرصه بین‌المللی، روابط همواره به سادگی برقرار نمی‌شود. در کاراکاس، **آلخاندرو بتانکورت لوپز**، اولیگارش نفتی در اصرار به حفظ ارتباطات خود با واشنگتن، به کمک **رودی جولیانی**، وکیل سابق ترامپ، از برخی اتهامات روبر شد. همزمان، شرکت نفتی شورون بر فعالیت‌های خود در ونزوئلا می‌افزاید و سرمایه‌گذاران دیگری نیز در تلاشند تا وارد این بازار شوند.

اما بهره‌مندی مردم عادی آمریکا از این عملیات همچنان نامشخص است. بازسازی زیرساخت‌های نفتی ونزوئلا به زمان فراوانی نیاز دارد و نوع نفت این کشور سنگین بوده و پالایش آن دشوار است؛ بنابراین، هیچ پیشرفت کوتاه‌مدتی برای آن‌ها در پمپ‌ بنزین‌ها پیش‌بینی نمی‌شود و پر کردن مجدد ذخایر استراتژیک نیز سال‌ها به طول خواهد انجامید.

تاریخ صنعت نفت ونزوئلا و منافع آمریکا، حاکی از تنش‌های متناوب است. شرکت‌های آمریکایی پس از جنگ جهانی دوم، سرمایه‌گذاری‌های کلانی در این کشور انجام دادند، اما در سال ۱۹۷۶، دولت ونزوئلا تصمیم به ملی‌سازی این صنعت گرفت. در اوایل دهه ۱۹۹۰، درهای کشور دوباره به روی شرکت‌های خصوصی باز شد، اما با تغییرات سیاسی، وضعیت به طور چشمگیری تغییر کرد.**هوگو چاوز، رئیس‌جمهور پیشین ونزوئلا** در سال ۱۹۹۹ با شعارهای ضد امپریالیستی به قدرت رسید و باعث تحولات زیادی در این کشور شد. در سال ۲۰۰۷، وی اقدام به مصادره دارایی‌های خارجی کرد که این اقدام به عنوان یک گام حاکمیتی برای ملت ونزوئلا تلقی شد؛ تصمیمی که دونالد ترامپ اخیراً آن را به عنوان یکی از دلایل موجه برای مداخله نظامی ذکر کرده است.

تدابیر چاوز و جانشین او، نیکلاس مادورو، منجر به نابودی اقتصاد کشور و کاهش چشمگیر تولید نفت شد. انتخابات اخیر در این کشور همراه با انتقادات بین‌المللی بوده و باعث افزایش تعداد پناهجویان ونزوئلایی به سمت مرزهای ایالات متحده گردید.

### پیامدهای ژئوپلیتیکی؛ خیزش موج جدید آمریکاستیزی

تاریخ نشان می‌دهد که اقدام ترامپ در مصادره نفت ونزوئلا و تلاش شرکت‌های آمریکایی برای بهره‌برداری از منابع این کشور، توسط مردم ونزوئلا به راحتی پذیرفته نخواهد شد. چنین حملاتی به توافق‌های ملی و غارت منابع، می‌تواند به یک شعار پوپولیستی برای سیاستمداران آینده تبدیل شود و احتمالاً یک رهبر دیگر به زودی اقدام به ملی‌سازی مجدد این دارایی‌ها خواهد کرد.

حتی بدون در نظر گرفتن مواضع ضد استعماری، واضح است که وجود رهبران متخاصم و پوپولیست در نیم‌کره غربی به شدت به نفع منافع ملی آمریکا نخواهد بود، زیرا این موضوع می‌تواند منجر به بی‌ثباتی جهانی و افزایش مهاجرت‌های گسترده شود.

**جی دی ونس، معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده**، در گذشته از عدم مداخله حمایت می‌کرد و نظراتی شبیه به اسمدلی باتلر ابراز می‌نمود، اما اکنون دولت ترامپ دقیقاً به همان ماجراجویی‌هایی دست زده است که قبلاً آنها را محکوم می‌کرد. در این میان، ثروتمندان آمریکایی ممکن است از این وضعیت سود بالایی ببرند، اما مردم عادی از آن بهره‌ای نخواهند داشت و احتمال می‌رود که ایالات متحده تا سال‌های طولانی با پیامدهای این اقدام مواجه شود.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *