**به گزارش خبرآنلاین،** روزبه کردونی، تحلیلگر سیاسی و فعال اجتماعی در یادداشتی به اشتراک گذاشته است: «ظهر امروز برای کمی پیادهروی به یکی از پارکها رفتم. در حین گفتگو با دکتر هادی خانیکی درباره برنامهای، ناگهان دکتر محمدرضا شفیعی کدکنی را بین درختان مشاهده کردم.
او به آرامی قدم میزد و بسیار ساده و بیتکلف به نظر میرسید. سلام دکتر خانیکی را به ایشان رساندم و این ملاقات ناگهانی، تلفن سادهام را به یک دیدار دلپذیر تبدیل کرد.
سپس به این فکر کردم که آنچه از این دیدار برایم به جا ماند، تنها دیدن یک چهره ماندگار در فرهنگ و زبان فارسی نبود، بلکه احساس آرامش، سادگی و وقاری بود که در حضور او حس میشد.
در جامعهای که هر روز با خبر، بحران، نزاع و اضطراب مواجه است، چنین افرادی ضروری هستند؛ کسانی که به ما یادآوری کنند ایران تنها در دایره سیاست خلاصه نمیشود. ایران دارای شعر، زبان، تاریخ و سرمایههای فرهنگی است که سالها به آرامی از آنها محافظت شده است.
این ملاقات اگرچه کوتاه بود، اما پیامی ارزشمند داشت: برخی از حضورها، بدون بر زبان آوردن کلامی، به ما میآموزند که برای ماندگاری یک جامعه، تنها قدرت کافی نیست؛ بلکه وجود فرهنگ و وقار نیز بسیار حائز اهمیت است.»
