به گزارش خبرآنلاین، زلزلهای با بزرگای ۷.۴ در طبس، هشت روز پس از حادثه معروف «جمعه سیاه» در میدان ژاله تهران و در حالی که حکومت نظامی برقرار بود، به وقوع پیوست. این زلزله در شرایطی رخ داد که اعتراضها علیه حکومت پهلوی به اوج خود رسیده بود و واکنش دولت به این فاجعه طبیعی تحت تأثیر فضای سیاسی حاکم قرار گرفت.
زارع میگوید پس از زلزله، اقداماتی از سوی دولت و ارتش انجام شد، ولی گروههای اجتماعی و سیاسی متنوعی نیز برای کمکرسانی به مناطق آسیبدیده مبادرت ورزیدند. به گفته او، نیروهای مذهبی، دانشجویان و گروههای چپگرا، نقش مهمی در این امر ایفا کردند و فعالیتها را به دور از سازوکارهای رسمی هدایت کردند.
در این میان، شبکههای روحانی از ظرفیت مساجد و حوزههای علمیه بهرهبرداری کردند و کمکهای تجاری نیز به جمعآوری و ارسال کمک به زلزلهزدگان کمک شایانی نمود. همچنین، گروههای چپگرا و دانشجویی در عملیات جستوجو، آواربرداری و توزیع اقلام امدادی فعال بودند.
به روایت زارع، این فعالیتهای مستقل از سوی گروههای مخالف، فرصتی برای آنها به منظور نشان دادن توانایی سازماندهی اجتماعیشان فراهم کرد. در عوض، رسانههای رسمی اغلب بر روی اقدامات دولت و انتقال نیرو و تجهیزات متمرکز بودند.
در این شرایط، زلزله طبس به بیشتر از یک بحران طبیعی تبدیل شد و به گفته زارع، میدان رقابت میان شبکههای رسمی و غیررسمی در ارائه خدمات و جلب اعتماد عمومی شد؛ موضوعی که در ماههای پیش از انقلاب ۱۳۵۷ به شدت از نظر سیاسی اهمیت پیدا کرد.
جزئیات بیشتر این مطلب را میتوانید اینجا مطالعه کنید.
