به گزارش خبرآنلاین، پژوهش جدیدی درباره بقایای انسانهای نئاندرتال به بررسی فرضیههای موجود در مورد آخرین روزهای زندگی این گونه پرداخته است.
براساس اطلاعات منتشرشده از سوی **New Scientist**، دانشمندان به دنبال دریافتن آنچه در هزاران سال پایانی حیات نئاندرتالها اتفاق افتاده، به بررسی ۲۷ نمونه DNA از بقایای مختلف این گونه در بلژیک و فرانسه پرداختند. برخی از این بقایا به کمتر از ۵۲۵۰۰ سال پیش بازمیگردد و نتایج نشان میدهند که بسیاری از این نئاندرتالها خویشاوند نزدیک یکدیگر نبوده و احتمالا جزو جمعیتهای بزرگتر و مرتبطتری بودند.
این یافتهها به چالش کشیده است که نئاندرتالها در آستانه انقراض به شدت منزوی شده بودند و ازدواج بین خویشاوندان نزدیک میتوانست تنوع ژنتیکی را کاهش دهد و جمعیت را آسیبپذیر کند.
اما سوال اینجاست که چه عواملی منجر به انقراض این گونه شدند؟ تغییرات شدید آبوهوایی و رقابت با انسانهای مدرن از نظریههای رایج در این زمینه هستند. برخی کارشناسان معتقدند که عوامل جمعیتشناختی نقش کلیدیای ایفا کردهاند، اما هنوز توافقی در مورد تأثیر آبوهوایی و رقابت با انسانهای معاصر وجود ندارد.
نکته قابل توجه این است که تحقیقات جدید نشان میدهد که آخرین نئاندرتالها ممکن است یک جمعیت واحد نبوده و برخی گروهها برای مدت طولانی از دیگر نئاندرتالها جدا بودند و سرنوشتهای متفاوتی را تجربه کردند.
بنابراین، بهتر است به جای پرسیدن چه چیزی نئاندرتالها را از بین برد، از خود بپرسیم که چه مجموعهای از عوامل باعث شد تا جمعیتهای مختلف آنها در زمانها و مکانهای گوناگون ناپدید شوند.
نئاندرتالها از روی زمین ناپدید شدند، اما در واقع کاملاً رخت بربندیدند. آنها با انسانهای مدرن آمیزش داشتند و بخشی از میراث ژنتیکیشان همچنان در DNA بسیاری از انسانهای امروزی وجود دارد. بررسیهای جدید نشان میدهد که پایان نئاندرتالها ممکن است بسیار پیچیدهتر از تصوراتی باشد که آنها را به سادگی قربانی ضعف ژنتیکی یا تغییرات محیطی میداند.
