به گزارش خبرگزاری، یک تحقیق جدید در مجله معتبر *Physical Review D* به بررسی یک مدل نوین از فضا–زمان پرداخت. این تحقیق توسط سی. رالف، فیزیکدان برجسته و آچینتیا ساجیندران، دانشجوی دکتری، انجام شده و شامل ترکیب دو نظریه قدیمی، یعنی «محرک وارپ آلکوبیره» و «منحنیهای زمانگونه بسته» (CTCs) است.
### اهمیت وارپ درایو
ایده وارپ درایو که توسط میگل آلکوبیره در دهه ۹۰ مطرح شد، به این مفهوم اشاره دارد که اگر فضا–زمان در جلوی فضاپیما منقبض و در پشت آن منبسط شود، امکان حرکت سریعتر از نور بدون نقض قوانین نسبیت فراهم میآید. پژوهشگران استرالیایی با اتکای به این نظریه و مفاهیم خمیدگی فضا–زمان، به دنبال ایجاد یک مدل پایدار از حلقههای زمانی هستند؛ مدلی که در آن یک ذره میتواند با نسخهای از خود در گذشته یا آینده برخورد کند.
### از تئوری به عمل
این تیم تحقیقاتی در مدل جدید خود، مفهوم «ژئودزیکهای زمانگونه بسته» را معرفی کردهاند؛ ساختارهایی که بهطور نظری امکان بازگشت یک ذره به نقطه آغاز خود را فراهم میکنند. به گفته رالف و ساجیندران، این مدل میتواند برای آزمودن مسائلی مانند «مسئله توپ بیلیارد» که در آن یک جسم به عقب در زمان حرکت میکند، مفید باشد.
### چالشهای سفر در زمان
با اینکه هنوز فاصله زیادی تا تحقق سفر در زمان وجود دارد، این نوع تحقیقات به گسترش مرزهای فیزیک نظری کمک میکند و درک بهتری از تضادهای موجود در نظریههای نسبیت عام و مکانیک کوانتومی ارائه میدهد. پژوهشگران بر این نکته تأکید کردهاند که مدلشان ممکن است از نظر فیزیکی «غیرقابل تحقق» باشد، اما میتواند به عنوان پایهای برای مطالعات آینده در مورد سفر در زمان به کار رود.
### سفر در زمان: واقعیت یا خیال؟
اگرچه این نظریات بسیار جذاب هستند، اما بسیاری از فیزیکدانان معتقدند سفر در زمان تنها در حوزه ریاضی و تئوری قابل تصور است. تاریخ علم نشان میدهد که مفاهیم خیالی امروز ممکن است در آینده به واقعیت تبدیل شوند؛ بنابراین امکان *عبور از مرز زمان* نیز میتواند یکی از این موارد باشد.
