محققان به تازگی کشف کردهاند که با افزایش سن، برخی از سلولهای ایمنی در بدن انسان قابلیت خود را برای شناسایی و از بین بردن سلولهای فرسوده و پیر از دست میدهند. این فرایند منجر به تجمع این سلولها در بدن شده و میتواند باعث بروز التهابهای مزمن و آسیب به بافتها شود.
برای بررسی این پدیده، پژوهشگران به کاهش فعالیت گیرنده EP۲ در سلولهای ایمنی موشهای مسن اقدام کردند. این اقدام موجب شد تا عملکرد این سلولها بهبود یافته و مشابه سلولهای جوانتر شود و بدین ترتیب، فرآیند از بین بردن سلولهای فرسوده به حالت بهتری بازگشت.
موشهایی که تحت این درمان قرار گرفتند، بهبود عملکرد حافظه، کاهش ضعف و تحلیل عضلانی، و عملکرد قلبی بهتری را نشان دادند. همچنین، تجزیه و تحلیلها نشان داد که از میان ۷۱ پروتئینی که در نتیجه افزایش سن تغییر کرده بودند، ۵۹ پروتئین پس از مهار EP۲ به وضعیت نزدیکتری به دوران جوانی بازگشتهاند.
نتایج مشابهی نیز در بررسی نمونههای بافت انسانی از کبد افراد مسن مشاهده شد؛ با این حال، لازم به ذکر است که این تحقیقات عمدتاً روی موشها به انجام رسیده و تأثیرات آن در انسانها هنوز به طور کامل مشخص نیست.
محققان تصریح کردهاند که در حال حاضر هیچ داروی تأییدشدهای برای مهار مستقیم EP۲ وجود ندارد و پیش از هرگونه کاربرد درمانی، لازم است ایمنی و کارایی این روش در آزمایشات انسانی به طور کامل بررسی شود. یافتههای این تحقیق در نشریه علمی Science منتشر گردیده است.
