**فیلم «دختر پری خانوم»؛ تجزیه و تحلیل تناقضات در روایت سینمایی**
به نقل از خبرگزاری ایرنا، در فیلم جدید علیرضا معتمدی، با استفاده از فضایی محدود و کمسروصدا، کارگردان موفق به خلق فضایی خلاقانه و چندلایه شده است که بیننده را به سوی تناقضات و تعلیقهای هوشمندانهای میکشاند. این تناقضات که در مقدمه اثر نیز به آن اشاره شده، نه تنها نقطه ضعف به شمار نمیروند، بلکه عمق و هویت اصلی فیلم را شکل میدهند.
معتمدی در این اثر هم به روایت قصه میپردازد و هم به نوعی از آن دور میشود. او بهطور همزمان صحنههایی کسلکننده و بسیار جذاب را به تصویر میکشد و در این میان، ساختار کلاسیک قصهگویی را به وضوح میشکند. نگاه او به واقعیت با ترسیم فانتزی به اوج میرسد و این تضادها به صورت هماهنگ و ریتمیک در کنار هم قرار میگیرند.
این نوسان میان کسلکنندگی و جذابیت تصادفی نیست و به عنوان ابزاری برای به چالش کشیدن انتظارات مخاطب از سینما عمل میکند. به نظر میرسد که کارگردان میخواهد نشان دهد زندگی شخصیتها، تکهای از واقعیتهای گوناگون و خیالها است و نه یک داستان منسجم.
یکی از ویژگیهای قوت این فیلم، همزیستی واقعتگرایی و فانتزی است. صحنههایی که در فضایی واقعی اتفاق میافتند، به ناگاه با المانهای شاعرانه و خیالانگیز ادغام میشوند. این گذارها بهقدری طبیعی هستند که مرز بین واقعیت و خیال را از بین میبرند و به غنای بصری و حسی فیلم میافزایند.
فانتزی در این اثر، ابزاری برای بیان واقعیت به شمار میرود، نه فراری از آن. علیرغم محدودیتهای لوکیشن، معتمدی با طراحی صحنه، نورپردازی و صدابرداری دقیق، فضایی ابسورد و در عین حال شاعرانه را خلق میکند. این محدودیت به نماد تنگناهای اجتماعی و عاطفی شخصیت تبدیل میشود و جزئیات در این فضا به شدت معنادار میشوند.
جالب است که تمامی این تضادها در نهایت به یک کلیت هماهنگ و منسجم میرسند. این هارمونی از طریق پذیرش و درهمآمیختن تضادها به وجود میآید و نه از طریق حذف آنها. موسیقی، سکوتهای حسابشده و تدوین غیرخطی در این ریتم نقش حائز اهمیتی ایفا میکنند.
«دختر پری خانوم» فیلمی است که سخت میتوان آن را در یک ژانر خاص طبقهبندی کرد. این اثر بیشتر به پرسشها میپردازد تا پاسخها. معتمدی به طور جسورانهای شیوهای را آزمایش کرده که در سینمای ایران کمتر دیده شده است. اگرچه این رویکرد ممکن است برای بخشی از مخاطبان چالشبرانگیز باشد، اما به یقین اثری از صداقت هنری و خلاقیت شایستهای را به نمایش میگذارد. این فیلم بهعنوان یک تجربه سینمایی، بیننده را به تأمل در مرزهای روایت و واقعیت دعوت میکند و نشان میدهد که با امکانات محدود نیز میتوان آثاری با عمق مفهومی و فرمی متفاوت خلق کرد.
