**به گزارش خبرآنلاین، روزنامه ایران نوشت:** فیلم «اسکورت» ابراهیم حاتمیکیا از جمله آثار جدید سینمای ایران محسوب میشود که در آن توجه خاصی به ژانر جادهای و عناصر اکشن و تعلیق شده است. این فیلم به نوعی بازخوانی جوانانه از مؤلفههای کلاسیک سینما است و کارگردان به خوبی توانسته این عناصر را با مختصات بومی و اجتماعی ایران همسو کند.
داستان فیلم در جادههای جنوبی کشور، به ویژه بوشهر، روایت میشود. این جادهها تنها پسزمینه قصه نیستند؛ بلکه به شخصیت اصلی داستان تبدیل میشوند. انتخاب این لوکیشنها به خوبی فضای فیلم را به تصویر میکشد. جادههای ساحلی، هوای گرم، لهجههای محلی و فضایی خشن اما زنده، به خلق اتمسفری کمک کرده است که با مضمون فیلم تناسب دارد. «اسکورت» به وضوح نشان میدهد که جغرافیا در روایت داستان نقش مهمی دارد و تجربهای عمیقتر از یک نمای تزئینی ارائه میدهد.
فیلمنامه این اثر یکی از نقاط قوت آن شمرده میشود. متن دقیق و بدون شتابزدگی، روایت را به شکلی یکدست و حسابشده پیش میبرد. ریتم داستانگویی به گونهای است که نه تنها جایی برای خستگی باقی نمیگذارد، بلکه از آشفتگی نیز دوری میکند. دیالوگها کاملا کاربردی هستند و بدون آنکه لطمهای به ساختار فیلم بزنند، امکان حذفشان وجود ندارد؛ موضوعی که این روزها در سینمای ایران کم دیده میشود.
امیر جدیدی در نقش «اصلان» به عنوان شخصیت محوری فیلم ظاهر شده است. او شخصیتی سرکش و دوستداشتنی ایفا میکند که با سرزندگی خود مخاطب را تحت تأثیر قرار میدهد. افشین هاشمی نیز با ارائه یک بازی دقیق و منطقی، تعادل روایت را حفظ میکند. همچنین هدی زینالعابدین فرصتی یافته است که از کلیشههای معمول فاصله بگیرد و حضوری مؤثر داشته باشد.
علاوه بر عناصر اکشن، فیلم به مسائل اجتماعی نیز پرداخته و به شکلی غیرشعارگونه، به موضوعات معیشتی، شغل شوتیها و تضاد میان قوانین و بقا میپردازد. «اسکورت» نه تنها قهرمان مطلقی برای شوتیها ارائه نمیکند، بلکه نیروی انتظامی را نیز با روایتی انسانی نشان میدهد. این بیطرفی از امتیازات قابل توجه فیلم است که آن را باورپذیرتر میکند.
از جنبه فنی، فیلم دارای استاندارد بالایی است؛ فیلمبرداری پویا و متناسب با فضای جادهای آن به ایجاد هیجان کمک کرده است. استفاده از تکنیکهای تصویربرداری مدرن، از جمله کوادکوپتر، بدون ایجاد هرج و مرج بصری، کیفیت کار را بالا برده است. تدوین فیلم نیز به خوبی ریتم تند آن را حفظ کرده است. اگرچه ممکن است برخی جلوههای ویژه و پایانبندی فیلم ایراداتی داشته باشد، اما این موارد نمیتوانند تأثیر کلی اثر را تحتالشعاع قرار دهند.
«اسکورت» گواهی بر ادامه قدرت سینما به عنوان یک هنر تاثیرگذار است؛ هم برای تماشاگران خسته و هم برای جشنوارههایی که در سالهای اخیر با چالشهای متعددی مواجه شدهاند. این فیلم نه نیاز به قضاوتی دارد و نه میتوان آن را بینقص دانست، اما به اندازه کافی جذاب و صادق به نظر میرسد و آینده کارگردانش را امیدوارکننده تر میکند. «اسکورت» بهانهای برای ایستادن در جادهای است که بسیاری از فیلمها تنها در صدد عبور از آن هستند؛ فرصتی برای تماشای سینما به معنای واقعی.
