رُزی پرچ‌کار؛ نمایه‌ای که تحول تازه‌ای در جایگاه زنان در ایالات متحده ایجاد کرد

**به گزارش خبردونی، تصویر زنی با سربندی خال‌خالی که بازوهایش را به نمایش می‌گذارد، به نماد الهام‌بخش میلیون‌ها زن در دوران جنگ جهانی دوم تبدیل شده است. این تصویر به زنان یادآوری کرد که می‌توانند برای پیشبرد آرمان‌های ملی خود، هر اقدامی را انجام دهند. در این دوره، زنان به‌طور چشمگیری به بازار کار پیوستند و نقش فعالی در خدمت به میهن ایفا کردند. داستان «رزی پرچ‌کار» نشان‌دهنده محوری بودن این تغییر است.**

**رزی پرچ‌کارِ اصلی**

در سال 1942، شرکت «وستینگهاوس پاور» از هنرمند «جی. هاوارد میلر» درخواست کرد تا برای تشویق کارکنان، فارغ از جنسیت، پوسترهایی طراحی کند. مشهورترین اثر او، پوستر زنی با لباس کار آبی و سربندی خال‌خالی قرمز زیر عنوان «ما می‌توانیم انجامش دهیم!» بود. این پوستر تنها دو هفته در محیط شرکت نصب شد و بعد از آن به بایگانی سپرده شد.

در واقع، تصویری که تحت عنوان «رزی پرچ‌کار» شناخته می‌شود، هدف تبلیغاتی برای جذب نیروی کار زنان در دوران جنگ نداشته و تنها پیامی تشویقی برای بانوان شاغل در شرکت وستینگهاوس بوده است. در دهه 1980، این پوستر به نماد جنبش فمینیسم تبدیل شد و به‌عنوان تصویرگر زنی کارگر و مستقل شناخته شد. پیش از آن نیز، «رزی پرچ‌کار» معرف شجاعت زنان در بازار کار بود.

**جایگاه اصلی رزی**

اگر چه تصویر مشهور «رزی پرچ‌کار» ارتباطی به پوستر وستینگهاوس ندارد، اما خاستگاه آن در ترانه‌ای قرار دارد که توسط «رِد ایوانز» و «جان جیکوب لوب» نوشته شده و با اجرای «کی کایزر» به محبوبیت رسید. این ترانه که نامش «رزی پرچ‌کار» است، داستان کارگر سختکوشی را روایت می‌کند که به خاطر تلاش‌هایش در جنگ جهانی دوم، موفق به دریافت جایزه «تولید ای» می‌شود. نیروی دریایی ایالات متحده این جایزه را به شرکت‌ها و کارگرانی اهدا می‌کرد که در تولید تسلیحات و تجهیزات جنگی فعال بودند.

**رزیِ نورمن راک‌ول**

نورمن راک‌ول، از نام‌آورترین هنرمندان آن زمان، با الهام از این ترانه، کنشی هنری را به تصویر کشید که در شماره ویژه «روز یادبود» نشریه «ساندی ایونینگ پست» منتشر شد. اثر راک‌ول تحت عنوان «رزی پرچ‌کار» به سرعت به شهرت رسید و تاثیر عمیقی بر گفتمان اجتماعی آن زمان گذاشت.**نقاشی معروف «رزی پرچ‌کار» نمادی از تغییرات اجتماعی زنان در آمریکا**

نقاشی “رزی پرچ‌کار” به یک اثر نمادین تبدیل شده است. در این اثر، زنی با موهای حنایی و لباس کار جین به تصویر کشیده شده که در دست چپ خود ساندویچ ژامبون و در کنار پاهایش تفنگ پرچ‌زنی و ظرف غذا با نام «رزی» را دارد.

این نقاشی به طور قابل توجهی غنی از جزئیات است. بر روی لباس کار رزی، تعداد زیادی سنجاق و نشان از دوران جنگ به چشم می‌خورد که از آن‌ها می‌توان به نشان‌های «V» سفید (پیروزی)، «مادران ستاره آبی»، جایزه «تولید ای» و نشان‌های خدمات غیرنظامی اشاره کرد. او در حال نشستن بر روی نسخه‌ای فرسوده از کتاب «نبرد من» نوشته آدولف هیتلر است. راک‌ول برای طراحی وضعیت بدنی رزی از پیکره «پیامبر اشعیا» اثر میکل‌آنژ الهام گرفته است.

شخصیت رزی در این نقاشی بر اساس «مری لوئیز دویل»، اپراتور نوزده‌ساله تلفن، شکل گرفته است. دویل برای این مدل‌سازی مبلغ ۱۰ دلار دریافت کرد و هرگز فکر نمی‌کرد که تصویرش به این اندازه در تاریخ باقی بماند. در سال ۲۰۰۲، نسخه اصلی این نقاشی در حراجی «ساتبیز» به مبلغ ۵ میلیون دلار به فروش رفت و خانم کیف و همسرش به مراسم دعوت شدند. این اثر اکنون در «موزه هنر آمریکایی کریستال بریجز» در بنتون‌ویل، آرکانزاس، نگهداری می‌شود.

به همین شکل، رزی نقش قابل توجهی در ترویج تلاش‌های جنگی ایفا کرده است. بیش از ۶ میلیون زن با الهام از اینگونه آثار هنری و موسیقی به کار در صنایعی روی آوردند که پیش از این حضور زنان در آن‌ها مجاز نبود. این تحولات به آغاز دورانی منجر شد که زنان به طور مستقل در محیط کار حاضر شدند و در جبهه داخلی نقش فعالی ایفا کردند.

زنان به تدریج وارد بیشترین مشاغل، از جمله کارهای سخت همچون تولید هواپیماهای نظامی شدند. در حالی که مردان در جبهه‌های جنگ بودند، میلیون‌ها «رزی» وظایف پشتیبانی را به عهده گرفتند و به تسریع تلاش‌های جنگی ایالات متحده کمک کردند.

**نقش برجسته زنان در جبهه داخلی**

در طول جنگ جهانی دوم، صنعت هوانوردی با ورود گسترده زنان به بازار کار تغییرات عمده‌ای را تجربه کرد. در سال ۱۹۴۳، حدود ۳۱۰ هزار زن در این صنعت مشغول به کار بودند که ۶۵ درصد از کل نیروی کار را شامل می‌شدند.

به دلیل اینکه جنگ جهانی دوم به عنوان یک «جنگ تمام‌عیار» شناخته می‌شد، مردان به خدمت فراخوانده شده و در میدان‌های جنگ حضور داشتند. اما نیاز به پشتیبانی و تدارکات جنگی احساس می‌شد و در این زمان، زنان به مشاغل سنتی مردانه وارد شدند و در حوزه‌هایی مانند کارهای سنگین، ساخت و تولید، و کارخانه‌های فولاد و چوب‌رنی فعال شدند.

علاوه بر این، صنعت مهمات‌سازی نیز در این دوران به جذب زنان به صورت گسترده پرداخت. آن‌ها کالاهایی مانند مهمات، هواپیما، هلیکوپتر و تانک تولید می‌کردند که به نیروهای نظامی در خط مقدم جنگ ارسال می‌شد.### رُزی پرچ‌کار؛ تأثیرگذار بر نقش زنان در آمریکا

تصویر معروف «رزی پرچ‌کار» نشان‌دهنده رونق حضور زنان در صنعت تولید است. «رزی» به نمادی برای صدها هزار زنی تبدیل شد که در دوران جنگ به ساخت ماشین‌آلات سنگین مشغول بودند؛ مشاغلی که به‌طور سنتی در دست مردان بود.

یکی از زنان کارگر، به نام «وای کریستین ورومن»، در اثر خود با عنوان «یک دهان پرچ»، تجربه‌اش را از کار در خط مونتاژ بمب‌افکن‌های «بی-۱۷» در جنگ جهانی دوم توصیف کرده است. او به احساس عمیق هیجان ناشی از خروج بمب‌افکن‌ها از خط تولید اشاره کرده و می‌گوید: «ما موفق شدیم!»

زنان با وجود چالش‌ها، همزمان به کار و مدیریت زندگی خانوادگی می‌پرداختند. بسیاری از آن‌ها مادر بودند و با همکاری یکدیگر، مراقب کودکان خود شدند و برای انجام کارهای روزمره برنامه‌ریزی کردند. این تجربه، برای زنان طبقه متوسط و بالا، استقلال مالی و شخصی را به ارمغان آورد و به آنان حس موفقیت داد.

اما با بازگشت مردان از جنگ در سال ۱۹۴۴ و پیروزی متفقین، دولت ایالات متحده مجبور شد زنان را به بازگشت به «شرایط عادی» ترغیب کند. بسیاری از آن‌ها به مشاغل اداری بازگشتند که به کاهش دستمزد منجر شد و نرخ حضور زنان در نیروی کار از ۳۶ درصد در سال ۱۹۴۴ به ۲۸ درصد در ۱۹۴۷ افت کرد.

با این حال، کمپین تبلیغاتی «رزی پرچ‌کار» به‌عنوان یکی از موفق‌ترین کمپین‌های دولتی در تاریخ آمریکا باقی ماند. این کمپین زنانه، پایه‌گذار مبارزات برای برابری جنسیتی در سال‌های آینده شد و طعم آزادی از نقش‌های جنسیتی سنتی را برای آنان به ارمغان آورد.

### زنان در ارتش

در طول جنگ جهانی دوم، به منظور پر کردن مشاغل و مسئولیت‌های خالی در جبهه داخلی، حضور زنان در نیروی نظامی نیز افزایش یافت.زنان در دوران جنگ جهانی دوم، به‌طور فعال برای خدمت در نیروهای نظامی داوطلب شده بودند. نزدیک به ۳۵۰ هزار زن در سمت‌های غیررزمی به این نیروها پیوستند. حمایت‌های النور روزولت، بانوی اول وقت آمریکا، از به‌کارگیری زنان در ارتش و سپس حمایت ژنرال جورج سی. مارشال از این ایده، تأثیر بسزایی در این موضوع داشت. مارشال از تجارب ارتش بریتانیا در استفاده از زنان در خدمات نظامی الگو گرفته بود.

در مه ۱۹۴۲، سپاه کمکی زنان ارتش آمریکا (WAC) تأسیس شد که به‌عقبای رسمی در ساختار نظامی ایالات متحده تبدیل گردید. زنانی که در این سپاه خدمت می‌کردند، معروف به WAC، در مشاغل متنوعی در داخل کشور و در جبهه‌های جنگ فعالیت داشتند. تا سال ۱۹۴۵، بیش از ۶ هزار افسر زن در ارتش آمریکا حضور داشتند که مسئولیت فرماندهی بیش از ۱۰۰ هزار عضو WAC را بر عهده داشتند.

در دیگر شاخه‌های نیروهای مسلح آمریکا نیز زنان به خدمت گرفته شدند. در نیروی دریایی، زنان عضو سازمان WAVES (زنان پذیرفته‌شده برای خدمت داوطلبانه اضطراری) به‌عنوان نیروی ذخیره نیروی دریایی پذیرفته شدند و همچنین در گارد ساحلی و تفنگداران دریایی مشغول به کار شدند. این زنان عمدتاً فعالیت‌های پشتیبانی و کمک‌رسانی را از داخل ایالات متحده انجام می‌دادند.

نیروی هوایی آمریکا نیز در این دوران به زنان داوطلب اجازه ورود داد. خلبانان زن نیروی هوایی (WASP) که از قبل گواهینامه خلبانی داشتند، مسئولیت انتقال هواپیماهای جنگنده از کارخانه‌ها به پایگاه‌های نظامی را بر عهده گرفتند. این اقدام موجب آزاد شدن هزاران خلبان مرد برای خدمت در جبهه‌ها شد.

بیش از هزار زن عضو WASP در این دوران بالغ بر ۶۰ میلیون مایل پرواز کردند، اما زنانی که جان خود را در این راستا از دست دادند، از مزایای نظامی کامل بهره‌مند نشدند. در کل ۳۸ عضو WASP در طی جنگ جان باختند و تا سال ۱۹۷۷ طول کشید تا این یگان مقام نظامی کامل دریافت کند و تشریفات مطلوب برای افرادی که در حال خدمت جان خود را از دست داده بودند، فراهم شود.

پایداری اثر «رُزی پرچ‌کار» بر موقعیت زنان

«رُزی پرچ‌کار» در دوران جنگ جهانی دوم به عنوان یک منبع الهام برای صدها هزار زن در ایالات متحده عمل کرد. آثار هنری نمادین نورمن راکول و همچنین تبلیغاتی توسط شرکت وستینگهاوس با شعار «ما می‌توانیم!» به نمادهای مطرح حقوق زنان تبدیل شدند که تأثیر آن‌ها تا دهه‌های بعد ادامه داشت.