به گزارش خبردونی، در اوایل دهه چهل خورشیدی، چارلی چاپلین، هنرمند مشهور سینما که به مدت طولانی از دنیای پرهیاهوی سینما دور شده بود و در آرامش کوههای آلپ در سوئیس زندگی میکرد، تصمیم به روایت داستان زندگیاش گرفت. روزنامه کیهان در شهریور ۱۳۴۳ بخشهایی از این خودزندگینامه را منتشر کرد؛ متنی که دریچهای به دوران کودکی پیچیده و مملو از تضادهای این هنرمند باز کرد، کسی که بعداً با کمدیهای تلخ و شیرینش دنیای سینما را تسخیر کرد.
چارلی در ۱۶ آوریل ۱۸۸۹ (۲۷ فروردین ۱۲۶۸) در منطقه «والورث» لندن به دنیا آمد. او دوران کودکیاش را به عشق مادری نسبت میدهد که اگرچه هنرمندی متوسط بود، اما برای او و برادرش سیدنی، چون فرشتهای مقدس به شمار میرفت. پدرش، مردی با چشمان سیاه و صدای گرم که به ناپلئون تشبیه میشد، به خاطر اعتیادش به الکل از خانواده دور شد و بدین ترتیب، چارلی از تجربیات یک زندگی پدرانه محروم ماند.
لحظه مهمی در زندگی چاپلین، سقوط تدریجی مادرش بود. صدای او که روزی در تئاتر طنینانداز بود، به دلیل بیماری و فشار روانی از بین رفت. در یک شب سرنوشتساز، زمانی که مادرش در میان تمسخر تماشاگران مجبور به ترک صحنه شد، چارلی پنجساله برای نجات نمایش به میدان آمد. او با آوازخوانی و رقصیدن در برابر چشمان حیرتزده تماشاگران، محبوبیتی یافت که با باران سکهها بر صحنه همراه بود.
اما این موفقیت زودگذر، آغاز یک دوره فقر عمیق برای خانواده بود. در حالی که مادر، در کلیسا به خاطر بازگشت صدایش اشک میریخت، خانواده به ورطه درماندگی سقوط کرد. با این حال، حتی در آن روزهای سخت، مادر چاپلین همچنان به تربیت اخلاقی فرزندانش پایبند بود. این دوران سرآغاز شکلگیری شخصیتی بود که بعدها در قالب «ولگرد کوچولو» رنج و شادی بشر را به تصویر کشید.
برای مطالعه روایت چاپلین درباره نخستین تجربه تئاتریاش، میتوانید به گزارشی تحت عنوان «چارلی چاپلین: مجبور شدم در سن پنجسالگی در صحنه تئاتر ظاهر شوم» مراجعه کنید.
