در میانه دهه 1350، سیاستهای زبانی و هویتی به یکی از محورهای اصلی مدیریت شهری تهران تبدیل شد. در این راستا، روز یکشنبه 16 بهمن 1356، روزنامه اطلاعات از تصمیمی جدید خبر داد که بر اساس آن، تمامی مغازهها و فروشگاههایی که نامهای خارجی یا بیگانه دارند، موظف به تغییر نام به یک نام ایرانی و فارسی در مدت حداکثر دو ماه شدند. این دستورالعمل از سوی اتاق اصناف تهران صادر و به اتحادیههای صنفی ابلاغ گردید.
رسول رحیمی، رئیس وقت اتاق اصناف تهران، در توضیح این سیاست اعلام کرد که استفاده فراوان از نامهای غیر ایرانی، دلیل اصلی اجرای این طرح بوده است. او تصریح کرد که زبان فارسی دارای نامهای زیبا و متناسب فراوانی است و نیازی به نامهای بیگانه احساس نمیشود.
برای پیادهسازی این برنامه، کمیتهای ویژه با حضور نمایندگان وزارت اطلاعات و جهانگردی، فرهنگستان زبان فارسی، شهرداری تهران و اتاق اصناف تشکیل شد که وظیفه آن انتخاب نامهای فارسی مناسب و معرفی آن به کسبه بود.
صاحبان مغازهها همچنین این اختیار را داشتند که نامی فارسی به دلخواه خود انتخاب کنند. رحیمی تأکید کرد که واحدهایی که در مهلت تعیین شده اقدام نکنند، با اقدامات قانونی مواجه خواهند شد. این تصمیم نمایانگر تلاش حکومت برای بازتعریف هویت فرهنگی به ویژه در فضای شهری قبل از انقلاب به شمار میآید.
