به گزارش خبرگزاری، در فروردین ۱۳۵۷، در بحبوحه تحولات سیاسی و اجتماعی قبل از انقلاب، یک اقدام کمسروصدا اما حیاتی در حوزه بهداشت عمومی انجام شد. دولت وقت با تصویب قانونی در تاریخ یادشده، استعمال سیگار در اماکن عمومی را محدود و تقریباً ممنوع اعلام کرد.
این مصوبه که به تصویب هیأت وزیران رسید، به طور خاص استعمال مواد دخانی، به ویژه سیگار، را در مکانهای سرپوشیده و پررفتوآمد ممنوع کرد. این قانون شامل وسایل نقلیه عمومی مانند اتوبوسها، تاکسیها، سینماها، تئاترها، سالنهای انتظار فرودگاهها، رستورانها، کافهها، بیمارستانها، مدارس و همچنین ساختمانهای دولتی بود.
روزنامه اطلاعات در تاریخ ۲۸ فروردین به این موضوع پرداخته و تیتر زد: «بسیج سازمانهای کشور برای مبارزه با سیگار». وزارتخانهها و سازمانهای مختلف از جمله وزارت کشور و آموزش و پرورش در تلاش برای مقابله با روند رو به رشد استعمال دخانیات، به صف شدند. آمارهای مربوط به مصرف سیگار آن زمان، حیرتانگیز بود؛ مصرف ۲ هزار تن توتون و تنباکو و فروش ۱۴ میلیارد و ۲۵ میلیون نخ سیگار تنها در سال ۱۳۵۶.
آموزش ترک سیگار و ترویج مضرات آن در مدارس و از طریق رسانهها در حال انجام بود. به نظر میرسید ایران در مسیر تبدیل به یکی از کشورهای پیشرو در اعمال محدودیتهای استعمال سیگار در اماکن عمومی قرار گرفته، اما وقایع انقلابی و عوامل متعدد دیگر باعث شد این قانون برای مدتی به فراموشی سپرده شود.
دو دهه بعد، در سال ۱۳۷۶، مجدداً ممنوعیت استعمال سیگار در اماکن عمومی به دستور کار قانونگذاران بازگشت و بار دیگر رسانهها و دستگاههای اجرایی برای اجرای این قانون و تغییر فرهنگ عمومی بسیج شدند. گزارشی در سال ۱۳۸۹ نشان داد که پس از اجرای این سیاست، مراجعه به بیمارستانها به دلیل حملات قلبی کاهش یافته است.
آمارها نشان میدهد که در سال ۱۴۰۴، فروش سیگار در کشور به حدود ۷۰ میلیارد نخ رسیده است. با توجه به اینکه جمعیت ایران از حدود ۳۴ میلیون نفر در سال ۱۳۵۶ به تقریباً ۹۰ میلیون نفر در سال ۱۴۰۴ افزایش یافته است، این آمارها نشاندهنده چالشهای موجود است. باوجود این، تلاشها برای کنترل مصرف دخانیات در سالهای اخیر قابل تقدیر است، هرچند نتایج همچنان با انتظارات فاصله دارد.
