به گزارش خبردونی، بزرگ علوی، نویسنده و مترجم ایرانی و از چهرههای شاخص روشنفکری کشور، یکی از اعضای گروه معروف «پنجاهوسه نفر» بود. این گروه متشکل از روشنفکران بود که در سال ۱۳۱۶ به اتهام فعالیتهای کمونیستی و ارتباط با دکتر تقی ارانی دستگیر شدند. علوی به همراه ارانی و سایر اعضای گروه در دادگاه محاکمه شده و هفت سال از زندگیاش را در زندان گذراند؛ دورهای که مواد اولیه برخی از آثار مهم ادبی او، از جمله «ورقپارههای زندان» و «پنجاهوسه نفر» را شکل داد.
پس از سقوط رژیم رضاشاه و آزادی زندانیان سیاسی در شهریور ۱۳۲۰، علوی به عنوان یکی از بنیانگذاران حزب توده ایران شناخته شد. بعد از کودتای ۲۸ مرداد، او به آلمان شرقی رفت و به تدریس زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه هومبولت مشغول شد.
در ادامه، به بخشی از مصاحبهای که روزنامه کیهان در تاریخ ۵ اردیبهشت ۱۳۵۸ با او انجام داده اشاره میشود. این مصاحبه در روزهای نخست بازگشت علوی به وطن، بعد از دو دهه دوری، صورت گرفت و شامل بحث درباره تجربههای زندان، مهاجرت، آثار ادبی و دیدگاه او نسبت به فرهنگ و جامعه است.
علوی که در منزل سرهنگ علیاصغر وزیری حضور داشت، با یادآوری دوران زندان و شکنجههایش در آن سالها، به روزهایی اشاره کرد که آثارش به طور مخفیانه منتشر میشد. از دوراهی قلهک که بالا میرفتیم، نوشتهای را میدیدیم که به نوعی بیانگر روحیهاش بود: «دیو چو بیرون رود فرشته درآید».
در ادامه مصاحبه، علوی به اتهام محکومیت غیابی خود پاسخ داد و گفت که او تنها فردی بود که تبرئه شده است. با استقبال از خبرنگاران، ظاهری متفاوت و جوانتر از تصاویرش به نمایش گذاشت و با اینکه از اینکه سوالها نوشته نشده بود، ابراز نگرانی کرد، گفت که معتقد به دوری از صحبتهای سیاسی است.
او در ادامه از احساسی که پس از بیستوپنج سال و پنج روز دوری از وطن در هنگام بازگشتش داشت سخن گفت و تأکید کرد که این بازگشت نشانهای از تغییر اوضاع سیاسی کشور است.در یک مصاحبه جدید، نویسندهای که بیستوپنج سال از وطن دور بوده، درباره احساسات خود پس از بازگشت به ایران صحبت کرد. او به شوق و علاقهاش برای دیدار از خانواده و دوستان اشاره کرد و ابراز داشت که آرزو داشت تا آثار کسانی که مورد علاقهاش بودند را از نزدیک ببیند.
این نویسنده در پاسخ به سوالی درباره آثارش که در این مدت منتشر کرده، گفت: «هرگز ارتباط معنویام با ایران قطع نشده است.» او افزود که در دورههای مختلف، کتابهایی درباره ایران نوشته و منتشر کرده است. از جمله کتابی درباره تاریخ ادبیات معاصر ایران و لغتنامهای به زبان آلمانی که به کمک یک موسسه پژوهشی به چاپ رسیده است.
او اظهار داشت که در سالهای اخیر برخی از داستانهایش منتشر شده و همواره به عنوان نویسندهای که آثارش را با مشورت دوستانش منتشر میکند، پیش میرود. در ادامه، او به شرایط کنونی ایران اشاره کرد و با مقایسه آن با دوران قبل از کودتای 28 مرداد گفت که حالا امکان گفتگو و تبادل نظر به راحتی وجود دارد، در حالی که در گذشته اینگونه نبود.
نویسنده در خاتمه، ابراز امیدواری کرد که آزادیهای بهدستآمده تداوم یابد و مردم بتوانند درک بهتری از یکدیگر پیدا کنند، زیرا بدون گفتوگو و بیان دردها، راهی برای حل مسائل وجود ندارد. او همچنین به این نکته اشاره کرد که تصمیم دارد فعالیتهای فرهنگیاش را ادامه دهد و به نوشتن و پژوهش بپردازد.**تداوم فعالیتهای سیاسی در سایه نداشتن تمایل**
یکی از چهرههای سیاسی که به تازگی با رسانهها گفتوگو کرده است، اعلام کرد که بیش از یک دهه از فعالیتهای سیاسی خود فاصله گرفته و تمایلی به دخالت در مسائل روز ندارد. وی بیان کرد که آرزویش نوشتن آثاری مشابه آثار قبلیاش است و هنوز از میزان و امکانات لازم برای تحقق این هدف مطمئن نیست.
این مقام سابق به اشاره به کتاب «پنجاهوسه نفر» که سالها ممنوعالانتشار بود، گفت که نام شخصیتهای این کتاب بیشتر با حروف اختصاری معرفی شده و تأکید بر این دارد که به نظرش زمان مناسبی برای بازنگری در این اثر نیست. او به شدت معتقد است که یادآوری آن سالها برایش بسیار دشوار است و حوادثی که در گذشته پیش آمده، شخصیتهای مطرح را تحت تأثیر قرار داده و موجب نابودی آنها شده است.
به گفته وی، مردم تمایلی به شخصیانی ندارند که در زندگی روزمره آنها نقشی نداشتهاند و او نیز به فضای جدیدی که در حال حاضر دارد، عادت کرده است. این چهره با اشاره به خشونتهای جدیدی که نسبت به گذشته وجود دارد، از وحشت این روشها سخن گفت و بر مشکلات موجود در جامعه تأکید کرد.
